به گزارش خبرنگار «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ هیچ وقت فرانسوی ها، آمریکایی ها، اروپایی ها برای مردم هورا نکشیدند، هیچ وقت برای عدالت هورا نکشیدند وگرنه «بچه های آسمان» چه کم داشت از فیلم های بی صدای بی رنگ اپوزوسیون؟!
و این روزها یکی از میان این همه اهل هنر آن را خوب فهمیده است. کاری که حسین علیزاده با شوالیه های فرانسوی کرد، اتفاق کوچکی نبود. آن هم با آن چند خطی که رای مردم نوشت.
همیشه فرانسوی ها یک نشان شوالیه می دادند و هزار تهمت و فحش علیه این مملکت و این مردم تحویل می گرفتند برای خوراک یکساله رسانه هایی که دوست داشتند با اسم های پرطمطراقی چون شوالیه مقاصد اپوزوسیونی خود را پیشببرند. اما این بار حسین علیزاده گفت:«نه»!
حالا محبوبیت حسین علیزاده بیشتر هم شده است، پدربزرگ ها در روستا هم از اخبار شبانگاهی شنیدند که این بار برخلاف همیشه ی تاسف بار اهل روشنفکری]غرب زده[ نرفته است تا یک مجسمه فلزی بگیرد و هزار لغوز برای کشور بخواند.
حسین علیزاده هنرمند است، اما آنها که می خواستند به او نشان شوالیه بدهند، اورا نمی شناختند و فقط می خواستند از آن 60 درصد بودجه وزارت خارجه فرانسه که برای مصارف ضد انقلاب سازی استفاده می شود، اندکی برای جذب علیزاده خرج کنند. نکته ای که موسیقیدان مشهور ایرانی ساکن در وین در نامه اش برای علیزاده می نویسد: «نمیتوانم مجسم کنم که «حسین علیزاده» که میلیونها ایرانی خالص با جان و دل و درک هنرش بنامش احترام میگذارند، با دریافت این نشان که از طرف افرادی تقدیم میشود که قطعاً هنر ایشان را نمیشناسند٬ با نام «شوالیه تار ایران» یاد کنند»
و علیزاده چه خوب در پاسخ نوشت: به احترام مردم هنرپرور و هنردوست ایران، به نام حسین علیزاده قناعت کرده، تا آخر عمر به آن پیشوند یا پسوندی نخواهم افزود.
علیزاده شاید از هجمه هایی که در آینده ای نزدیک از سوی قشر متحجر روشنفکری به سمت وی خواهد شد، خبر داشت، که نوشت: شاید نوشتن این نامه، دشوارترین و زیباترین لحظه عمرم را رقم میزند.
محبی
1393/09/10 - 18:21
