پیرامون نانکینگ چه چیزهایی می دانید؟ آیا می دانید در نوامبر 1937 ارتش امپراتوری ژاپن به سوی پایتخت جدید التاسیس چین تاختند و وقتی در سیزدهم دسامبر شهر سقوط کرد .سربازان ژاپنی چنان دست به فسق و فجور زدند که در تاریخ بی سابقه است.و تعداد کشته ها بسیار بیشتر از موارد بالاست. و حتی دردناکتر! اما در امپراتوری رسانه ای ما خبری و یا حتی مطلبی در این باره نشنیده ایم.
شاید اگر آیریس چانگ در کتاب نانکینگ خود که به شرح جنایات ژاپن در چین پرداخته به این موضوع نمی پرداخت کماکان نیز از این موضوع بی خبر بودیم. کتابی که چانگ 350 صفحه نوشته است به دو بخش کتاب اول و کتاب دوم پرداخته می شود. شما در کتاب فصل اول کتاب با یک تاریخ درد و خون آشنا می شوید. نویسنده با ارائه آمار کشته های جنگ های مختلف جهان به این نکته اذعان می کند که تعداد کشته های نانکینک بسیار بیشتر از آماری است که در ابتدای مطلب پیرامون کشتگان جنگ های مختلف بیان شد. تجاوز و قتل عام نانکینگ با توجه به استانداردهای تاریخی در باب یک جنگ ویرانگر از جمله خونین ترین کشتارهای جمعی است.
این فاجعه نه تنها فقط به خاطر قتل عام شمار زیادی از مردم در تاریخ بماند بلکه باید به دلیل شیوه بی رحمانه نابودی این انسان ها به خاطر سپرده شود. ژاپنی های از مردان چینی در عین حیات برای تمرین نظامی با سرنیزه و انجام مسابقات گردنی استفاده می کردند. به حدود بیست تا هشتاد هزار زن چینی تجاوز شد. این زنها را به صورت زنده به میخ می کشیدند در دیوارهای شهر. نویسنده مطالبی را ارائه می دهد که بسیار دردناک است. نویسنده از قول سوزان بران میلر نویسنده کتاب بر خلاف میل ما: زنان، مردان و تجاوز جنسی نقل می کند که: هتک حرمت زنان نانکینگ به وسیله سربازان ژاپنی را باید یکی از زشت ترین موارد تجواز جنسی در دوران جنگ دانست که فقط و فقط رفتار سربازان پاکستانی با زنان بنگلادشی در سال 1971 با آن قابل مقایسه است. مطالبی از تجاوز به زنان، مسابقات گردن زنی، شکنجه، شمار مردگان و... از جمله مواردی است که در فصل اول بدان ها پرداخته شده است.این جنایات آنقدر دردناک بود که حتی نازی های مقیم نانکینگ را نیر به وحشت می انداخت. بنا بر پژوهشی که توسط نویسنده ارائه می شود اگر کشتگان و قربانیان نانکینگ بپاخیزند و دست در دست هم دهند صفی تشکیل میدهند به طول 322 کیلومتر...این ها همه گوشه ای از مطالبی بود که در فصل اول کتاب بدان ها اشاره شد.
در فصل دوم کتاب نیز به چرایی عدم بازتاب این جنایت هولناک در رسانه ها اشاره شده است. که چرا این حیوانیت ماشینی در پرده و حجاب باقی مانده است. ارعاب و تهدید، خبرنگاران آمریکایی، بستن زبان مطبوعات،کشمکش بر سر کتاب های درسی و...از جمله مطالبی است که فصل دوم را به خود اختصاص داده است. در پایان نیز با اتفاقی دردناک روبرو می شوید. جایکه آیریس چانگ نویسنده کتاب به عنوان آخرین قربانی تجاوز و قتل عام در نانکینگ کشته می شود. گویا ژاپنی های افراطی از زمان انتشار کتابش لحظه ای او را در آرامش نگذاشتند و دست به تهدید وی می زدند....گرچه پلیس آمریکا پس از بررسی مقدماتی اعلام به خودکشی وی کرد. مرگنامه آیریس چانگ نیز مطلب پایانی کتاب می باشد.
کتاب زبان تاریخ است که زوایایی از این تاریخ نگفته را بیان می کند. مخاطب این نوشته گمان مبرد که با یک فیلمنامه ترسناک و یا حتی تخیلی طرف است. خیر. مطالب عین واقعیت است. گرچه بسیاری از مطالب کتاب به گفته نویسنده تنها بوسیله کسانی بازتاب داده شده که خود از نزدیک شاهد این ماجرا بوده اند.او از بازرگانان و میسیون های خارجی که در هنگام ورود سربازان ژاپنی نانکیبنگ را ترک نکرده اند بهره فراوانی برده است. شاید لازم باشد این هشدار را در نظر بگیریم که: آنانی که از گذشته چیزی نمی دانند ناگزیز به تکرار آن هستند.
