روز های ابتدایی سال تحصیلی بهانه ای است برای آنکه تجربیات سال های قبل خود را بررسی کنیم و نکاتی را برای ادامه کار از آنها استخراج کنیم، در این مجال مختصرا به چند مورد از آنها در حد فهم نگارنده پرداخته شده است.
شاید اساسی ترین و بنیادی ترین مسئله ای که هسته ی مرکزی تشکل های دانشجویی باید نسبت به آن توجه داشته باشند، تعیین الویت ها و اهداف سال جاری باشد. الویت هایی که در درجه اول ناظر به شرایط داخلی تشکل و در درجه بعدی ناظر به مقتضیات زمانی و شرایط پیرامونی است. به طور مثال، مسائلی در خصوص تعداد اعضا، ضعف توانایی اعضا، اصلاح روابط تشکیلاتی موجود، ذیل مورد اول، و مواردی چون شرایط دانشگاه، الویت های سال جاری کشور (که مهمترین آنها توسط رهبری بیان میشود) و... ذیل مورد دوم قرار می گیرند.
از آنجاییکه در سال تحصیلی جاری انتخابات ریاست جمهوری و یا مجلس شورای اسلامی قرار ندارد، فضای کشور دارای یک ثبات نسبی است. به نظر این شرایط، یک فرصت ویژه برای بازیابی توان، بازبینی روندهای موجود و اصلاح ساختارهای غلط درون تشکیلات می باشد. لذا در بین 3 یا 4 الویت موجود حتما مورد اول باید یک الویت از جنس تشکیلاتی، به فراخور نیاز، باشد.
از سویی دیگر این ثبات نسبی فرصتی را برای دانش افزایی اعضای اصلی تشکل نیز فراهم می کند. یکی از نیازهای امروز نسل جوان، بازخوانی آرمان های انقلاب اسلامی از مآخذ اصلی و دسته اول آن است که آثار امام راحل بارزترین مثال آن به شمار می رود. این حرکت قدم اول پرداختن به بعد فکری-گفتمانی یک تشکل است. یعنی، ابتدا از مسائل و حرف های انقلاب آگاهی پیدا کنیم و در قدم بعدی متناسب با شرایط و خلاء های موجود، مرامنامه تشکل و دغدغه ی اعضای اصلی یکی از این مسائل را به عنوان گفتمان تشکل خود برگزینیم. این گفتمان هم راه تمییز یک تشکل از تشکل های دیگر است و به آن هویت می بخشد، هم در برنامه های مختلف رویکرد تشکل را نسبت به آن مسئله واضح می کند. رسیدن به یک گفتمان راه های متفاوتی دارد اما عموما این روندها بلند مدت است. به عنوان مثال، مسائلی که در سال های اخیر توسط اتحادیه های دانشجویی مطرح شده به این شرح است: نقش مردم در جمهوری اسلامی (جمهوریت ناتمام)، عدالتخواهی، عزت ملی، انتقاد در چارچوب جمهوری اسلامی از ارکان آن (نوگرایی در حکومت، پایبندی به حاکمیت)
تشکل دانشجویی انقلابی، یکبار مصرف نیست. این مسئله همواره به عنوان یک اصل بدیهی در میان افراد با تجربه تر حوزه دانشجویی انقلابی پذیرفته شده است که ایجاد یک روند مثبت هر چند با شیب اندک اما با پشتوانه و با برنامه همیشه بر جهش های ناگهانی (که اصولا یک سقوط به دنبال خود دارد) ترجیح دارد. جهش هایی که خود را در حجم کارها یا تقویت بعد رسانه ای تشکل (و رشد حبابی) نشان می دهد. در واقع تشکل دانشجویی انقلابی، خود را تکه ای از پازل انقلاب اسلامی و آرمان های آن می بیند نه آنکه هدف خود را صرفا در پیروزی یک گروه سیاسی در انتخابات جست و جو کند و بدون شناخت از ظرفیت خود در برهه ای کوتاه چنان تغییری در حجم کارها ایجاد کند که پس از اندک مدتی اثری از آن نماند.
یک فرد تشکیلاتی همه جا تشکیلاتی است. در واقع تشکیلاتی بودن، یک سبک زندگی است که در همه ابعاد اجتماعی و فردی ظهور و بروز پیدا می کند. تحصیلات دانشگاهی، مطالعات فردی، تعامل با خانواده، مسائل دینی و حضور در اجتماع از جمله مسائلی است که کم توجهی نسبت به آنها شرینی کار تشکیلاتی را تلخ می کند و به فرد در بلند مدت (و بعضا کوتاه مدت) آسیب های جدی وارد میکند. به طور مثال بی توجهی نسبت به شرایط تحصیلی به بهانه آنکه "کار اسلام بر زمین مانده"، آسیب های خطرناکی دارد. همه ما باید آماده باشیم اگر روزی نیاز بود تماما وقت خود را در اختیار کار انقلابی قرار دهیم، اما هنوز آن زمان فرا نرسیده است و اشتباه در محاسبات و تحلیل شرایط به ضرر ما است. بعضا هم مشاهده می شود اعضای تشکل با شنیدن این نکته، از کار تشکیلاتی در دانشگاه فاصله می گیرند. این جا به لزوم مدیریت درست زمان و توزیع درست کارها (متناسب با توانایی و ظرفیت) پی می بریم. مورد اول در مورد همه اعضای اصلی تشکل و مورد دوم به هسته مرکزی تشکل، خصوصا مسئول تشکیلات، مربوط است، تا اعضای تشکل همزمان از پس وظایف تحصیلی و وظایف انقلابی خود بر بیایند.
و در آخر، تشکیلات معبد است. هدف (فردی) خود را از حضور در یک مجموعه تشکیلاتی فراموش نکنیم. در کشاکش سختی ها و مشکلات ممکن است، آن عزم راسخی که دلیل حضور در تشکل است فراموش شود، اما یادآوری آن هم میتواند جانی دوباره برای ادامه راه باشد و هم آنکه مشکلات در سر راه را از منظر دیگری نظاره کنیم.
به امید آنکه در تشکیلات امام معصوم، نیروی تشکیلاتی و مورد توجه ایشان باشیم.
