مدرسه‌ای با ویژگی‌های متفاوت +عکس

به گزارش خبرنگار «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ اعضای انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه خوارزمی از مدرسه‌ی سراج بازدید کردند.

عباس کاشی، دبیر این تشکل دانشجویی این دیدار را اینگونه روایت می‌کند: موسسه فرهنگی آموزشی سراج با همکاری تعدادی از معلمان و مربیان مجرب کشور، به مطالعه گسترده روش های نوین تدریس در جهان پرداخته و سعی دارد مجتمع فرهنگی آموزشی سراج را تبدیل به مدرسه ای متفاوت بنماید. از این رو برنامه آموزشی متفاوتی برای مدرسه طراحی شده است. در این برنامه آموزشی تنها یک سوم زمان آموزش، به تدریس به شکل سنتی انجام می شود. برای دو سوم دیگر زمان آموزش، پروژه هایی برای دانش آموزان در نظر گرفته شده است. که فرآیند یادگیری دانش آموزان به وسیله انجام این پروژه ها کامل می شود.

مدرسه سراج فضایی است که هر کس با آن ارتباط دارد از معلم، دانش آموز تا پدر و مادر ها سال به سال به طور محسوس رشد می کند.

در زمانی که جمهوری اسلامی، خود برای نابودی اش انسان های سکولار تربیت می کند و خود قاتلان آرمانهای انقلابی و اسلامی خود را رشد می دهد؛ از مکانی بازدید کردیم که با وجود اختلال در نظام آموزش و پرورش، آتش به اختیار انسان هایی تربیت می کند که هم اکنون و نه در آینده ای دور نیازهای خود و مدرسه را تامین می کند، و این یعنی کارایی بالا در کمترین زمان برای ثمره دادن گل هایی که در حال پژمرده شدن هستند و این فضا باعث رشد و شکوفایی آنان از ابتدا نونهالی انان می باشد.

محلی که ازآن بازدید کردیم هرچیزی می تواند باشد جز مدرسه! آنجا خانه بود یا کارگاه و یا اردوگاه نمی دانم اما هرچه هست همه آنجا خوشحال بودند. در این مدرسه کار کردن جایزه بود و دانش آموز از سپردن مسوولیت به او خوشحال می شد! درسها از هم تفکیک نمی شدند و پشت نیمکتهای زمخت دو نفره در کلاس های خشک و بی روح و از زبان معلمان چند شغله به دانش آموزان تفهیم نمی شد بلکه دانش آموزان به صورت طبیعی در مدرسه زندگی می کردند؛ رشد می کرند و تا زمانی که در مدرسه کار داشتند مدرسه را ترک نمی کردند! یک دانش آموزش در این مدرسه مسئله محور است، زندگی می کند و زندگی کردن را می آموزد؛ برای تامین ناهارش سبزی می کارد، مرغ و ماهی پرورش می دهد، بازی می کند، مستندساز می شود، وسایل مورد نیازش را خودش تهیه می کند و اگر لازم باشد می سازد و هر جا به ریاضی و علوم و...نیاز دارد از معلم سوال می کند اگر به همکاری و اصول کار جمعی نیاز دارد به آن می رسد، اگر باید صبر بیاموزد آن را در کاشت سبزی تمرین می کند و درس شجاعت را در کوه یاد می گیرد؛ دانش آموز در این مدرسه فرصت اشتباه کردن دارد و این مجال به او داده می شد که چندین بار ماهی را به کشتن دهد تا به این نتیجه برسد که باید فکری به حال میزان هوای آب استخر بکند و هزاران فعالیت و آموزه دیگر را در این فضا بین هم سن و سال های خود فرا می گیرد.

پاسخ معاون آموزشی مدرسه به این سوال که تفاوت شما با سایر مدارس در چیست؟ این بود که ما تا جایی که بتوانیم به دانش آموز کار نداریم، دانش آموز را محدود و جزئی نگر بزرگ نمی‌کنیم و به او اجازه می‌دهیم در مسیر فطری اش حرکت کند و شکوفا شود. به راستی چه اصراری داریم تجربه ی شکست خورده ی غرب را تکرار کنیم. کسانی که در حال حاضر مسائل جامعه ی غربی را حل می کنند چه کسانی هستند تربیت شدگان این نظام آموزشی فشل یا اخراجی های این سیستم؟! حاصل این نظام آموزشی در بهترین حالت کارمند، تحصیل کرده‌ی، زیاده خواه، نق زن و بی هنریست که پاس کردن تعداد زیادی واحدهای غیرکاربردی و فراموش شده را در رزومه خود دارد و بااین حال از دولت و زمین و زمان طلبکار است.

به راستی چه شده که پدربزرگان ما که به مدرسه نمی رفتند از سیزده سالگی قادر به تامین نیازهای خود و تشکیل خانواده بودند اما فارغ التحصیل سی ساله ی این سیستم قادر به تامین نیازهای اولیه ی خود نیست.