به گزارش خبرنگار «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ اکران های دانشگاهی آثار مستند همیشه یکی از جذاب ترین اکرانها برای این آثار به شمار می رود؛ اکرانی برای قشر خاصی از جامعه که ذهنی کنجکاو و پرسشگر نسبت به وقایع پیرامونی خود دارد؛ حال اگر این اکران ها مختص مستندهایی باشد که موضوعی تاریخی را روایت می کند، مانند «قایم مقام» یا مستندی که از یک حادثه سخن می گوید، مثل «زمستان یورت» و یا مستند «پول و پورن» که به خطوط قرمز نزدیک می شود؛ جذابیت اکران آن بیشتر از سایر آثار این حوزه میشود؛جذابیتی که به همان اندازه کش و قوس ها برای اکران و عدم اکران اثر را نیز بالا می برد و گاه حاشیه هایی را هم به دنبال می آورد.
کش و قوس برای اکران مستندها در فضای دانشگاهی همیشه وجود داشته و ظاهرا ادامه نیز خواهد داشت؛ موضوعی که به گفته برخی فعالان این حوزه ناشی از نبود روال و قوانین مشخص برای اکران آثار این حوزه است و همین مهم باعث اعمال سلیقه شخصی می شود؛ با این حال بحث اکران آثار مستند دانشگاهی در سال ۹۶ با سال های گذشته متفاوت است، چرا که اگر نگاه کوتاهی به وضعیت اکران ها داشته باشیم، متوجه خواهیم شد که امسال اقبال دانشگاه ها به این موضوع کمتر بوده است؛ این اتفاق در حالی رخ داده که بازار اکران آثار دانشگاهی در سال گذشته بسیار داغ بود.
شاید یکی از اصلی ترین دلایل برای عدم استقبال دانشگاه ها از اکران آثار مستند را از بین رفتن تب و تاب سیاسی در فضای دانشجویی دانست؛ در حالی که سال گذشته به دلیل نزدیکی به انتخابات ریاست جمهوری دانشگاه ها از شور و نشاط بیشتری برخوردار بودند و این امر باعث شده بود نه تنها استقبال دانشجویان از اکران اینگونه آثار بالا برود؛ بلکه عدم اکران برخی آثار مانند «شبنامه» که موضوعی تقریبا سیاسی داشت، با خاشیه های فراوانی نیز همراه شود و در نهایت دانشجویان زیادی خواهان اکران این اثر و امثال آن باشند.
بعد از پایان انتخابات در اردیبهشت ماه نیز دانشجویان کم کم خود را برای تعطیلات تابستانه آماده می کردند، تعطیلاتی که فرصت اکران آثار مستند را چه قبل از آغاز و چه تا مدتی پس از پایان تعطیلات در دانشگاه ها از بین برد.
البته این همه ماجرا نیست؛ چرا شایدبتوان بخشی از دلیل این مسیله را متوجه تشکل های دانشجویی دانست؛تشکل هایی که نسبت به سال گذشته در بحث اکران آثار مستند کم فروغ ظاهر شدند؛ در حقیقت تشکل های مختلف دانشجویی آنگونه که باید از اکران آثار مستند در دانشگاه خای مختلف حمایت نکردند و همین مهم باعث شد تا علی رغم وجود آثار مستند قوی اکران های دانشگاهی چندان موفقی را شاهد نباشیم.
با این حال نمیتوان نقش اتفاقات رخ داده در طول سال مانند انفجار معدن زغال سنگ یورت و حواشی آن، زلزله کرمانشاه و مشکلات ادامه دار آن، اعتراضات مردمی به مشکلات اقتصادی و در ادامه بروز مشکلاتی برای مردم از سوی اغتشاشاگران را نیز در این مسیله را نادیده گرفت؛ چرا که این مسایل همانطور که جامعه را درگیر کرده؛ دانشجویان را نیز به عنوان قشر نخبگانی به خود مشغول کرد و همین مهم باعث کم توجهی آنها به این حوزه شده است
درباره دلیل کم فروغ بودن اکران آثار مستند در دانشگاه ها باید گفت که تعطیلات یکی از مسایل که امسال ضربه جدی به بحث اکران آثار مستند در فضای دانشگاهی زده است؛ چرا که این موضوع باعث شد تا فرصت تشکل های دانشجویی برای اکران آثار محدود شود.
قطعا کوتاه بودن زمان تشکل ها را به انجام کارهای با اولویت سوق داد و از سوی دیگر نباید فراموش کنیم که هویت عمده تشکل ها، هویت سیاسی است و به همین دلیل آنها اگر فرصتی برای انجام کاری داشته باشند، اولویت شان انجام فعالیت های سیاسی است و به سمت کارهایی که در ساختار فعالیتهای دانشگاهی "فرهنگی" تعریف می شود، نمی روند. پخش مستند اصالتا یک حرکت فرهنگی است.
از طرفی آثار مستندی که تولید می شوند، عمدتا در فضاهای فرهنگی و اجتماعی قرار دارند تا فضای سیاسی؛ پس یکی از مسائلی که باید به آن توجه داشت این است که سینمای مستند چندان برای تشکل ها در دانشگاه ها اولویت ندارد مگر آنکه جنبه ی سیاسی ش غلبه داشته باشد ؛ با این حال اگر مستند خوب تولید شود، مانند «قائم مقام» خود به خود راه اکران و دیده شدن آن در فضای دانشگاهی باز می شود.
* گزارش از زهرا رمضانی
