خبرنامه دانشجویان ایران: امین پویان راد// مردم خود نمایندگانی انتخاب میکنند به مجلس میفرستند که به معنای واقعی نمایندگی آن ها باشند و نه نماینده دولت یا یک جریان سیاسی که به همین حساب بخواهند مجلس را به عنوان یک تجلیگاه مشارکتی مردم تبدیل به یک جولانگاه جریانات سیاسی کنند که به جای منافع مردم منافع جریانات متبوعشان را در نظر بگیرند.
مردم حق دارند از عملکرد نماینده ایی که راهی مجلس کردند آگاه باشند و این آگاهی حق آن است که بتوانند به طور شفاف عملکرد نمایندگان را بررسی و تجزیه و تحلیل و در مورد انتخاب آینده خود تجدید نظر کنند اما ظاهرا برخی نماینده ها میخواهند از این عدم شفافیت و بی اطلاعی مردم برای اعتماد مجدد به خود سو استفاده کنند که تا حدی هم با به تعویق انداختن طرحی مثل شفافیت آرا موفق هم بوده اند.
در مورد جایگاه مجلس و نقش اساسی آن در معیشت و زندگی مردم نیاز به صحبت نیست و همه میدانند که مجلس چه تاثیر گذاری میتواند داشته باشد که ندارد اما وقتی حتی به حق دانستن و مطلع بودن مردم توجه نمیکنیم چطور میخواهیم در برهه های مختلف بصیرت سیاسی به خرج بدهند و پای مشارکت حداقلی خودشان پای میز انتخابات باشند.
همچنین عدم تصویب لایحه شفافیت ارا توسط نمایندگان مجلس یک نوع اهانت و توهین به شعور سیاسی مردم است ومسئله نظارت بر رفتار نماینده ها از نظر قانونی هم مورد توجه است که باید اجرا شود که متاسفانه هیچ برخورد یا راهکاری از طریق کمیته نظارت بر نمایندگان اجرا نمیشود و مردم عملا از عملکرد نماینده خود در بی خبر هستند ومیتوانیم از ظرفیت رسانه ملی هم برای شفاف سازی عملکرد نماینده ها و رای شفاف آن ها گام بزرگی در راستای برقراری شفافیت و کارامدی مجلس برداریم.
خوشبختانه نظارت خود جوش مردم بر عملکرد مسئولین به راه افتاده و فیلم هایی در رسانه ها و شبکه های اجتماعی در حال دست به دست شدن است که مخالفین طرح شفافیت ارا هم خود علاقه مند به دانستن رای هم قطاران خود هستند.
مسئله شفافیت ارای نمایندگان هیچ موضوع امنیتی نیست که بخواهیم به مطالبگران آن برچسب بزنیم بلکه نتیجه نبودشفافیت آرائ وکلای مردم میدان دادن به کسانی هست که با رفتار منافق گونه میخواهند در حرکت انقلاب اسلامی نقش ایفا کنند اما نقشی در عقبگرد این حرکت
اما در باب نسبت شفافیت آرا با مسئله فساد
عدم وجود شفافیت در مجلس می تواند فساد یک جریان سیاسی در کشور باشد، فساد نه به معنی اختلاص مالی و پولی بلکه صحبت از لابیگری هایی است که در بیرون از صحن علنی انجام میشودتا برای ماندن یا رفتن یک وزیر بدون توجه به نفع مردم و توجه به جریان سیاسی حامی خود تصمیم بگیرند این هم یک نوع فساد است فسادی که مستقیما مشارکت اجتماعی مردم را هدف گرفته، و باعث روی کار امدن و عرض اندام عده ای کاسب کار حق مردم و عدالتخواه تو خالی هم میشود.
آنچه امروز رخ داده شکاف بین مسئولین و مردم است که از بین این مسئولین نمایندگان مجلس شورای اسلامی باید مردمی ترین آنها باشند که متاسفانه نفرات انگشت شماری از این ویژگی مردمی بودن برخوردار هستند ولی اغلب با موضع گیری های حتی اشتباه خواسته یا ناخواسته به این شکاف در حال دامن زدن هستندکه وقتی موضوع شفافیت رای نمایندگان روی منبر هیئت امام حسین مطرح میشود آن را اهانت به خود برداشت میکنند.
و هیچ حقی برای مردم قائل نیستند که حداقل یک مورد کارامدی از این مجلس ببینند اما نمایندگان منصوب به لیست معروف هنوز میخواهند فضای فساد و لابی گری در مجلس ادامه پیدا کند و خواسته یا ناخواسته مشارکت مردم را به نقطه ضعف نظام تبدیل کنند در حالی که همیشه مردم به عنوان نقطه قوت وجه جمهوریتی نظام در صحنه ها بهترین همراهی را داشتند اما مجلس به عنوان مردمی ترین قوه کشوری موفق نبوده و باید نقش اصلی را در نوسازی این مشارکت ایفا کند که این مهم از راه تصویب قوانینی در راستای شفافیت در درون مجلس باید آغاز شود. به اندازه ای این مساله برای کشور مهم و حیاتی هست که میتواند در مسیر گام دوم انقلاب راهگشای بسیاری از چالش های کشور باشد واگر این طرح خواسته و مطالبه عموم جامعه باشد مجلس نیز به این خواسته تن خواهد داد.
