به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ در روزهای منتهی به انتخابات یازدهمین دوره مجلس شورای اسلامی آن مسئله ای که بیش از هر موردی به چشم می خورد، انفعال احزاب و گروه های سیاسی در فضای انتخابات و تبلیغات بود، این انفعال از 24 بهمن به بعد بیش تر احساس می شد زیرا تبلیغات نامزدها و لیست ها آزاد شده و مردم منتظر بودند لیست ها منتشر شده و فضای شهر پر از هیاهوی ستادها و تبلیغات کاندیدا و احزاب بشود.
اما روز اول تبلیغات در سکوت تمام و همراه با شایعات و ابهامات فراوان همراه بود و به جز یک یا دو لیست ضعیف و نه چندان مطرح گروه های بزرگ و شناخته شده لیستی ارائه نکردند؛ تا این که در اوایل شب 24 بهمن لیست جبهه پایداری منتشر شد و همچنان خبری از لیست شورای ائتلاف نیروهای انقلاب اسلامی و لیست اصلاح طلبان نبود.
با همین شرایط هم تا حدودی چهره اصلی و نهایی احزاب و گروه های مختلف مشخص شده است، وحدت صد درصدی اصولگرایان منتفی است و وحدت نسبی هم به شدت تحت فشار است تا جایی که برخی خبرها حاکی از این دارد که فشار به اعضای مشترک لیست ها به حدی زیاد شده است که باید یکی از لیست ها را انتخاب کنند که این موضوع خود علیه وحدت نسبی اصولگرایان است.
جبهه پایداری
جبهه پایداری با تکیه بر اصول و مبانی خود سعی در بستن لیست انتخاباتی نهایی خود داشت که، اینگونه که به نظر می رسد پایداری ها بر روی افراد و گزینه های ورود به لیست مسئله ای نداشتند و تمام اصرار و دغدغه شان بر حفظ شاخص های اصلی مدنظرشان بود، شاخص هایی که در موضوعات مختلف می سنجیدند و طبق آن دست با تایید و یا رد نامزدها می زدند، مثلا مواضع نامزدها در ایام فتنه 88، FATF و برجام از این دست موارد بود و به هیچ عنوان با نامزدهایی که در این موارد و موارد مشابه نگاهی غرب گرایانه با برون زا داشتند، وارد ائتلاف نمی شدند و این مسئله از مهم ترین دلایل اختلافات با شورای ائتلاف بود، در نهایت لیست 30 نفره جداگانه از پایداری منتشر شد که چهره های مشترک اندکی با شورای ائتلاف در لیست مشاهده می شود.
شورای ائتلاف
شورای ائتلاف اما مشی متفاوتی دارد، اصل اساسی در معادلات این شورا یا محور اساسی جهت بستن لیست نهایی مسئله «وحدت» است، وحدت همه گروه های سیاسی و بستن لیست 30 نفره، البته این وحدت بیش از آن که بخواهد بر سر افراد و شاخص ها باشد حول سهمیه دادن به گروه های مختلف اصولگرایی می چرخید؛ یعنی لیست سی نفره ای که هر کدام از احزاب اصولگرا درآن نماینده یا نمایندگانی داشته باشند.
حال این که اساسا این گونه وحدت بالذات صحیح است یا خیر بحث جداگانه ای دارد. یعنی سوال اساسی این است وحدت بر سر چه؟ وحدت بر سر اشخاص، شاخص ها یا سهمیه ها؟ شاید مهم ترین نقد به کلیت شورای ائتلاف و وحدت مد نظرشان همین موضوع است.
البته از سمتی چون شورای ائتلاف و اصولگرایان در انتخبات دوره دهم مجلس شورای اسلامی طعم تلخ باخت را چشیده اند، آن هم به صورت 30_0 شاید از نگرش خودشان حق دارند از هر مسیری که شده رای آوری لیست را تضمین کرده و مجلس را اصولگرا بچینند.
البته که لیست اولیه شورای ائتلاف حتی چند ساعت دوام نیاورده و این خود نشان از عدم وحدت حتی در بین همین گروه های اصولگرایی هم پیمان با شانا بود.
عدالتخواهان جوان
این گروه از جوانان که با علم کردن پرچم عدالتخواهی سعی در بهم زدن دوگانه اصولگرایی و اصلاح طلبی دارند نیز در حال جمع بندی لیستی جدید و به نام عدالتخواهان جوان هستند، گروهی که سعی دارند با صحبت های رادیکال تر نسبت به اصولگرایان سنتی خود را از این طیف متمایز کنند، البته عدالتخواهان جوان سابقه صحبت های ساختارشکنانه زیادی دارند و این مسئله بعنوان ابزار دیده شدن و شنیده شدنشان در فضای رسانه ای و مجازی کشور شده است.
البته حضور چهره هایی رادیکال و با عقاید نه چندان جالب در مسند امور این طیف بیم ها را بیش تر از امیدها کرده است، افرادی که با دامن زدن به حواشی سعی در دیده شدن دارند و سعی می کنند هر ساختار و روندی را زیر سوال ببرند که این روند اگر از مسیر صحیح خود خارج شود بسیار خطرناک خواهد بود.
نتیجه:
در نهایت فرصت تاریخی اصولگرایان برای جبران شکست 30_0 «با توجه به انفعال تاریخی اصلاح طلبان و ریزش شدید بدنه اجتماعی آن ها در پی عملکرد ضعیف شان در مجلس و دولت» در حال از دست رفتن است و در بدبینانه ترین شرایط با توجه به تعداد و پراکندگی لیست های اصولگرایی، حداقل 10 کاندیدای اصلاح طلب از حوزه انتخابیه تهران وارد مجلس خواهند شد و این دوره از انتخابات شاید شروعی بر پایان اصولگرایی باشد و گویا این عنوان چتر قدرتمندی برای جمع کردن گروه های مختلف نیست.
درنهایت دعوای نهایی اصولگرایی بر سر دو گزینه است: وحدت یا مبانی انقلابی! شاید دیرجنبیدن و عدم گفتگوهای درون حزبی از مهم ترین دلایل این شکست بزرگ در یک جبهه سیاسی باشد.
