به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران» به نقل از ایرنا، مهدی محمدی دبیر سرویس سیاسی روزنامه کیهان درباره علت صدور قطعنامه جدید علیه ایران در شورای حکام گفت: این قطعنامه قبل از هر چیز واجد این پیام برای ایران است که غربی ها در پیمودن مسیر شورای امنیت به بن بست برخورد کرده اند و الا معنا نداشت در حالی که پرونده ایران در دستور کار شورای امنیت قرار دارد به نهادی مثل شورای حکام متوسل شوند و با وضعیتی اینطور مفتضح یعنی با 10 مخالف یک قطعنامه صادر کنند.
وی با اشاره به اینکه به دلیل محوریت شورای امنیت در رسیدگی به پرونده ایران از فوریه 2006 همه نهادهای دیگر از جمله شورای حکام آژانس عملا تبدیل به نهاد های تشریفاتی شده اند، گفت: غربی ها خود به خوبی می دانند که وقتی پرونده در شورای امنیت است قطعنامه های شورای حکام واجد هیچ ارزش حقوقی یا سیاسی نیست، بنابراین صدور قطعنامه در وین فقط یک کار کرد می تواند داشته باشد و آن کارکرد رسانه ای و تبلیغاتی است که به نظر من در همین هم ناکام بوده است.
محمدی با تاکید بر این که این قطعنامه شاخصی از مشکلات درونی گروه 6 است، اظهار داشت: پیام این قطعنامه برای ما این است که کشورهای غربی قادر به ورود به مسیر شورای امنیت نبوده اند و لذا به ناچار و برای پوشاندن ضعف های خود مانورهای بی ارزش تبلیغاتی را در دستور کار قرار داده اند و در نتیجه این قطعنامه به جای آن که واجد پیام فشار به ایران باشد در برگیرنده این پیام است که طرف های غربی قادر به تولید فشارهای واقعی نیستند.
این کارشناس مسائل هسته ای در پاسخ به این سوال که تبعات این قطعنامه در رفتار ایران چه خواهد بود، اظهار داشت: اولا همانطور که آقای سلطانیه گفته اند ایران از این به بعد دیگر هیچ همکاری داوطلبانه ای با آژانس نخواهد کرد و این یعنی دیگر نه بازرسان می توانند از اراک بازدید کنند و نه تاسیساتی مثل فردو 12 ماه زودتر اعلام می شود. ثانیا این قطعنامه ایران را به سمت استفاده از گزینه های دیگر در استیفای حقوقش از جمله تامین سوخت راکتور تهران سوق خواهد داد.
وی در توضیح بیشتر گفت: به طور کلی دو گزینه روی میز ایران است: خرید سوخت و تولید سوخت. اگر غربی ها بخواهند گزینه اول را از روی میز بردارند که البته من در این باره تردید دارم بدون شک گزینه دوم مبنای عمل قرار خواه گرفت.
محمدی در پایان تاکید کرد: آقای البرادعی می خواست آژانس را در حالی ترک کند که یک موفقیت به دست آورده است ولی اتفاقات اخیرنشان می دهد البرادعی به دلیل قول هایی که گرفته می خواهد کارنامه اش را سیاه تر کند. رویه آژانس آرام آرام دارد ایران و بقیه کشورهای در حال توسعه را به این نتیجه می رساند که عضویت در ان پی تی جز ضرر و محدودیت خاصیت دیگری ندارد ودر این صورت این گزینه به طور جدی مطرح خواهد شد که آیا تداوم این مسیر به نفع منافع ملی ایران هست؟
