به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران» خانه ملت، سیدامیرحسین قاضی‌زاده هاشمی نایب رئیس اول مجلس شورای اسلامی با ارسال نامه ای خطاب به حجت الاسلام والمسلمین حسن روحانی رییس جمهور کشورمان، ضمن اعلام هشدار نسبت به بازگشایی مدارس در شرایط بحرانی پاندمی کووید -19 به صورت حضوری با مشارکت 14 میلیون دانش آموزان، از ایشان خواست آموزش غیرحضوری به عنوان مناسب‌ترین راهکار برای برون رفت از شرایط فعلی اتخاذ شود.
متن این نامه به شرح ذیل است:
حجت الاسلام والمسلمین جناب آقای دکتر حسن روحانی
ریاست محترم جمهوری اسلامی ایران
سلام علکیم؛
همانگونه که مستحضرید، بازگشایی مدارس در شرایطی انجام می گیرد که کشور ما همانند سایر کشورهای جهان در شرایط بحرانی پاندمی کووید -19 می باشد و دانش آموزان با شرایط نوپدیدی برای رویارویی احتمالی با بیماریهای تنفسی مواجه هستند و از طرفی خانواده ها با ابهامات اساسی و اولیای مدرسه با چالش های جدیدی در زمینه حفظ و مراقبت دانش آموزان و ارائه آموزش های لازم جهت پیشگیری روبرو هستند.
در وضعیت موجود و غیرقابل پیش بینی بودن شرایط آتی اپیدمی بیماری، وزارت آموزش و پرورش هنوز موفق به اجرای راهکارهای مشخص و قابل قبول برای تامین سلامت دانش آموزان در مداس نشده است.
با عنایت به گستردگی جمعیت دانش آموزان که نزدیک به 14 میلیون نفر را شامل می شود و در کنار خانواده ها و اولیای مدارس، این جمعیت به مراتب افزایش می یابد و با اجرایی شدن آموزش حضوری در مدارس می توان موج جدیدی از گسترش ویروس در سطح جامعه را پیش بینی نمود.
با این پیش فرض انتظار می رفت بعد از کسب تجارب قبلی در مقابله با بیماری کرونا، برنامه جامع و کاربردی در زمینه آموزش غیرحضوری دانش آموزان توسط دو وزارت متبوع بهداشت و آموزش و پرورش، تدوین و ارائه گردد که متأسفانه با نگرش غیرعلمی «مدرسه محور» در شرایط فعلی، بدون نهادینه نمودن دیدگاه سلامت‌باور در سطح دانش آموزی، این امر محقق نگردید و تضمینی جهت اجرای صحیح و مؤثر پروتکل های بهداشتی از سوی دانش آموزان و خانواده آنها پیش بینی نمی شود و پیامد عدم تحقق این مهم، گریبان‌گیر کل جامعه خواهد شد .
از مهمترین اصول پیشگیری از طغیان بیماری در جمعیت دانش آموزی، رعایت فاصله های فیزیکی طبق دستورالعمل های بهداشتی است. در صورتیکه اکثر مدارس، فاقد فضای فیزیکی مناسب جهت این امر می باشد و از طرفی با توجه به عدم آگاهی و بینش لازم در بین دانش آموزان مقاطع مختلف نسبت به درک این مفاهیم، نمی توان انتظار ایجاد رفتار مطلوب و متناسب با الگوهای بهداشتی را داشت.
از دیگر چالش های پیش روی آموزش حضوری دانش آموزان می توان به عدم دسترسی به تجهیزات حفاظت فردی با کیفیت مطلوب توسط خانواده ها به صورت عدالت محور اشاره کرد.
کافی نبودن تعداد نیروی انسانی مجرب جهت اجرا و نظارت بر حسن انجام پروتکل های بهداشتی (مراقب سلامت مدارس و خدمتگزار) و فرسودگی شغلی کارکنان حوزه بهداشت با توجه به افزایش حجم کاری به منظور نظارت بر حسن اجرای دستورالعمل های بهداشتی مشکلات دیگری را ایجاد خواهد نمود.
وقتی نظام آموزش عالی به این نتیجه رسیده که حضور دانشجویان در دانشگاهها و کلاس درس می‌تواند امنیت سلامت آنان را به مخاطره بیندازد، چگونه در سطح آموزش و پرورش یقین حاصل شده رفتار دانش آموزان که نسبت به دانشجویان سن کمتری دارند، در رعایت دستورالعمل‌های بهداشتی متضمن سلامت آنان است.
ایجاد نگرانی و اضطراب ناشی از ابتلای دانش آموزان همزمان با بازگشایی مدارس در خانواده ها در کنار موارد فوق الذکر به مصلحت نیست و می‌تواند موج سوم بیماری را ایجاد کند که خستگی کادر درمان، طولانی شدن مدت بیماری با توجه به کمبود امکانات درمانی و آسیب‌های بیشتر اقتصادی را همراه خواهد داشت.
افزایش بروز اپیدمی بیماری، متعاقب بازگشایی مدارس در برخی کشورهای جهان، دلیلی بر این ادعاست. متأسفانه در حوزه های مرتبط با دانش آموزان در کل کشور و برخی سازمان های مرتبط از جمله سازمان استعدادهای درخشان یا سازمان سما، وحدت رویه مشاهده نمی گردد که خود باعث افزایش نارضایتی خانواده ها و مقایسه های غیراصولی گردیده است .
به نظر می رسد که آموزش غیرحضوری مناسب‌ترین راهکار در شرایط فعلی می باشد. برای بهبود شرایط، تهیه و تدارک همه جانبه زیرساختهای آموزش غیرحضوری با استفاده از ظرفیت های اثرگذار و مرتبط با این امر از جمله صدا و سیما و بخش خصوصی در جهت تولید محتوای آموزشی، ارتقای کیفیت آموزش و رعایت اصول عدالت محور توصیه می گردد.
همچنین در آموزش مجازی دانش آموزان، برای جلوگیری از آسیب فرهنگی، سلامت فضای مجازی باید مد نظر قرار گرفته و تضمین گردد و جهت برخورداری یکسان تمامی اقشار دانش آموزی از اینترنت در زیرساختهای آموزش غیرحضوری، ارتباط نزدیک وزارت آموزش و پرورش و وزارت ارتباطات و فناوری می تواند مؤثر واقع گردد.
در صورت ایجاب ضرورت برگزاری کلاس‌ها به صورت حضوری در برخی مناطق و شرایط خاص که آموزش غیرحضوری پاسخگوی نیاز آموزشی دانش آموزان نیست، باید تمهیداتی مانند شیفت بندی کلاس ها، کاهش تعداد دانش آموزان، توزیع مناسب وسایل حفاظت فردی با به‌کارگیری خلاقیت های لازم، مشارکت خیرین سلامت و ایجاد تهویه مناسب در کلاس و ... اندیشیده شود .
در شرایط برگزاری کلاس‌ها به صورت حضوری، با توجه به بافت جمعیتی و شرایط اقلیمی، وضعیت اقتصادی و معیشتی، نیاز به تدوین پروتکل های محلی در اسرع وقت می باشد. توانمندسازی والدین به‌عنوان افراد حامی در انتقال فرآیند آموزش جهت همراهی معلمان و آموزگاران ضروری می باشد.
به امید اینکه با استعانت از پروردگار متعال و همکاری های مؤثر نهادهای مرتبط با تعلیم و تربیت دانش آموزان این مرز و بوم، شاهد ارتقای دانش آنان در کنار تأمین سلامت جسمی و روحی این قشر و خانواده هایشان و به تبع آن کل جامعه باشیم ./
