به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ روزی که رادوشویچ میهمان برنامه فوتبال برتر بود، علیرضا بیرانوند از بلژیک روی خط آمد. میثاقی از رادو خواست رو به دوربین هر جملهای که دلش میخواهد به بیرانوند بگوید. دروازهبان کروات دستهایش را به طرف آسمان گرفت و به زبان فارسی گفت: «خدا رو شکر رفتی علی!»
او بالاخره از زیر سایه سنگین بیرانوند رها شده بود و آن چنان خوشحال بود که نتوانست روی آنتن زنده این را پنهان کند. دروازهبانی که قرمزها روی صبوریاش در تحمل نیمکتنشینی چندساله، درخشش در فرصتهای کوتاه و تعصبش در جنگ و جدل با رقیبان و رفتن توی شکم داورها و حتی گلاویز شدن با علی دایی حساب کرده بودند در دیدار پای فینال جامحذفی مقابل استقلال هرچه رشته بود را یک تنه پنبه کرد. علاوه بر گلی که در وقت اضافه از محمد دانشگر خورد و خیلیها او را مقصر دانستند که خروج نکرد، در ضربات پنالتی هم به هیچ بازیکنی نه نگفت تا هواداران پرسپولیس علاوه بر داغ شکست مقابل حریف سنتی، یک جام در دسترس را هوا شده ببینند، در پایان آن بازی انگار رادو از چشم افتاد. به ویژه وقتی که حامد لک از راه نرسیده محبوب قلبها شد و چنان درخشید که خودش، هواداران و همه آسیا انگشت به دهان ماند.
رادوشویچ بعد از هر قهرمانی پرسپولیس، پرچم کشورش کرواسی را روی دوش میانداخت و روی سکو میرفت، وقتی در شب پرحاشیه فینال جامحذفی و غلبه بر داماش قهرمان شدند، او هم در زمین و هم درون رختکن با دیگر هموطنانش عکس یادگاری گرفت. از آن خانواده کروات حالا برانکو، زلاتکو، مارکو، بودیمیر و ایگور پانادیچ رفتهاند و از باشگاه هم شکایت کردهاند که مطالباتشان را به موقع نداد.
بعد از بازی با فولاد او در پاسخ به سوال جداییاش از باشگاه گفت «خدا میداند!» یکی از آن پاسخهای دیپلماتیک که در ایران یاد گرفته است! البته بوژیدار به اندازه برانکو برای پرسپولیسیها مهم نیست، اما در شرایطی که به نظر میرسد حامد لک با قدرت درون دروازه ایستاده او به خودش حق میدهد که جای دیگری را جز نیمکت ذخیرهها برای فوتبال بازی کردن انتخاب کند. در این میان برخی از پرسپولیسیها گلهمند هستند که نباید رادو را آسان از دست داد و داشتن دو دروازهبان خوب هم اسباب قوت قلب تیم است و هم هر دو را آماده و سرپنجه نگه میدارد.
باید منتظر ماند و دید که رادوشویچ از باشگاه پرسپولیس جدا و یک پرونده تازه در فیفا باز میشود یا او هنوز هم عضوی از تیم یحیی گلمحمدی باقی خواهد ماند؟
