به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران» به نقل از سینما دیلی، آریا قریشی (منتقد سینما) گفت :«سینمای ایران هم در تولید فیلمهای زندگینامهای و هم در خلق قهرمان ضعیف است. از این جنبه، بیرو میتوانست فیلم مهمی باشد.مرتضی علی عباس میرزایی الگوی اولیه مناسبی برای روایت داستان تلاش علیرضا بیرانوند برای اثبات خود پیدا کرده است.
پرده اول فیلمنامه هم در خلق یک شخصیت کموبیش همدلیبرانگیز و ایجاد موقعیتها و چالشهای کنجکاوی برانگیز موفق نشان میدهد. اما از پرده دوم همهچیز به هم میریزد: روایتی مطول با حرکتی سینوسی و خستهکننده (به جای حرکت پیشرونده)؛ خردهمشکلاتی که مدام جای خود را به یکدیگر میدهند و فراموش میشوند؛ و آدمهایی که یا بیدلیل به قهرمان کمک میکنند و یا مشخص نیست مشکلشان با او چیست.پرداخت اغراقشده خیلی از سکانسهای فوتبال را هم میتوان به مشکلات قبلی اضافه کرد تا بتوان بیرو را تلاشی محترم اما هدر رفته دانست.»
