به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ یادداشت از اکبر بهاری// دنیا در مسیری بی بازگشت قرار گرفته است. نسل امروز دنیا با شکلی ظالمانه در حال بهره کشی سیری ناپذیر از طبیعت است و طبیعت با نسلی روبرو است که فقط به خود می اندیشید و برای رفاه خود از هیچ سواستفاده از طبیعت و آسیب به آن کم نمی گذارد! استثمار نوین به ناعادلانه ترین شکل در حال چپاول زمین این سرزمین همگانی است. کشورهای جهان سوم خوراک کشورهای به اصطلاح دست اول را باید تامین کنند. بهره کشی و برده کشی نوین!
کشاورزی در دل کویر، توسعه صنعت آب بر در خشکسال ترین و خشک ترین منطقه جهان تا غذاهای پر انرژی اب بر تا اسخر و ورزشهای آبی و سبک زندگی مملو از رفاه مازا!
حال آنکه همه می دانیم زنگ پایان این دوران خوشی سالهاست به صدا در آمده و هیچ تضمینی نیست که نسل بعد ما بتواند در زمین با این شرایط بتواند زندگی کند. جنگلها رو به نابودی گذاشتند و منابع آبی در حال ته کشیدن هستند. ریزگردها و بمب های نمکی ناشی از خشک شدن دریاچه ها به پدیده غالب تبدیل شدند. ناقوس جنگ هم شنیده می شود و کشورهای همسایه غارت منابع آبی را شروع کردند و امروز بیش از سلاح های جنگ افروز، این منابع آبی است که دست برتر در مناقشات است. ترکیه امروز نفس عراق و نبض شامات را گرفته است که بر ایران نیز تاثیر گذاشته است.
در این دنیای روبه بحران های زیستی که ایران در قلب آن قرار گرفته است که البته بخشی از آن به احتمال قوی طبیعی نیست و دستهای خصم آلود دشمن در آن پدیدار است و سبب کاهش غیرطبیعی بارندگی شده است، هنوز هیچ اهتمامی برای شکل و شیوه زندگی و مدیریت جامعه دیده نمی شود.
در بعد کلان نه حکومت درست به وظیفه خود اقدام می کند و نه مردم برای خود تکلیفی قائل هستیم و به مثابه همه چیز ، دولت را اول و اخر همه مصیبت ها می دانیم. بله دولت باید سیاست گزاری منطقی و مطابق با شرایط خشک ایران اعمال نماید و سیاست کشاورزی خود را از این شرایط آب پر مصرف و کم بهره به سمت زراعت گیاهان خشکزی و آبیاری نوین سوق دهد. وزارت نیرو را به سمت انرژی های تجدیدپذیر سوق دهد و مدیریت آب شرب شهری را اصلاح کند و برای هر خانواده متناسب با شرایط کشور سرانه مصرف آب و برق تعیین کند و بر رعایت ان قانون پایمردی کند. برای استفاده شاهانه دستگاهای اداری از آب و برق و گاز پایان دهد. ادامه در کامنت
اگر این را بتوانیم به جامعه متوجه کنیم شاید آن موقع مردم راحتر بتوانند صرفه کنند. به طور مثال همه می دانیم خودرومان در 100 کیلومتر چه اندازه بنزین مصرف می کند، ولی نمی دانیم یک اطو در وسط ظهر چه اندازه برق هدر می دهد؟ برای هر خانه بتوانیم ممیزی انرژی انجام دهیم و سوراخ سمبه های هدر ده انرژی را شناسایی کنیم شاید بهتر بتوانیم صرفه جویی کنیم.
وزارت های فرهنگ ساز تکانی به خود دهند و سرفصل های درسی و فرهنگی را بر پایه زندگی متوقعانه پیش ببرند و دانشگاه ها بیدار شوند. شهرداری ها از این فضای سبز آب بر غیر ضرور به قوانین طبیعت احترام بگذارد. صنایع متناسب با انرزی و منابع آب .و منطبق بر محیط توسعه پیدا کنند.
بر همه اینها که گذشت قانون های سبز و مدیریت های پایدار بی شماری است ولی هنوز باورمان نشده روبه پایان هستیم بنابراین همچنان نسخه های منسوخ دیروزی را دوباره می پیچیم. خوزستان این روزها با گرم ترین روزهای خود دست و پنجه نرم می کند و شرجی نیز باری برآن افزوده است. مصرف برق به حداکثر خود رسیده است و هر آن ممکن است یاری پاسخ به نیاز را نداشته باشد و این یعنی یک فاجعه مردمی!
نسخه چیست؟ همان قبلی یعنی تعطیلی! صنایع و تولید که از همان نخستین روزهای گرم پی تعطیلی را به خود می مالند و سایر ادارات نیز به تعبیر این فیلم طنزی که اخیرا خیلی پخش شده در برزخ تعطیلی و عدم تعطیلی هستند. ما مردم نیز سرخوش از این تعطیلی . بزرگترین درگیری ذهنی مان اعلام زمان تعطیلی است!حال انکه در این وضعیت ما کم مقصر نیستیم و لازم است ما هم قبول مسئولیت کنیم.
برای این شرایط دشوار تا کی می توانیم با تعطیلی و عدم تعیلیلی پیش برویم؟ قطعا خیلی نه! چه باید کرد؟ مثل هر پدیده دیگر باید گرما و نبود انرژی نامحدود را بپذیریم و باور کنیم و بدانیم همه در این مساله باید کمک کنیم.
در وهله دوم پس از اینکه این واقعیت را پذیرفتیم باید زندگی خود بدان شرایط تطیبق دهیم و نه اینکه سختی کشیم ولی رفاه بهینه را بپذیریم. از زمان استفاده از کولر با دمای مناسب تا استفاده از انرژی خورشیدی برای گرم کردن آب برای مصارف خانگی و استحمام تا خاموش کردن وسایل سرمایشی در ساعت غیرضرور تا بهینه کردن مصارف مولد گرما در آشپرخانه تا ..
در دهله سوم دولت باید شرایط این زندگی را برای مردم تسهیل کند. از توسعه انرژی خورشیدی در خانه ها تا صنایع ، تنظیم ساعات ادارای متناسب با شرایط گرما(به طور مثال اکنون که بسیاری از استانها با این گرما روبرو هستند چرا نباید سیستم اداری در ساعات خنک فعال شود به جای وسط ظهر مثال 7عصر تا 11شب). این دورکاری که به سبب کرونا ایجاد شد چرا نباید در این شرایط بحران انرژی استفاده شود؟ ادارات از این دورکاری مفید برای خدمت به مردم استفاده کنند. ادارات مجبور شوند برای دورکاری تنظیم شوند.
در وهله چهارم به تعبیر یک اساتید انرزی نیاز به ممیزی انرژی داریم. هیچ یک از ما نمی دانیم دقیقا به چه اندازه برق مصرف می کنیم و این چه ابعادی دارد؟
یادداشت از اکبر بهاری
