به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران» به نقل از فارس، جلسه بررسی بودجه آموزش عالی با حضور بابک نگاهداری رئیس مرکز پژوهشهای مجلس و با حضور معاونین و مدیران وزارت علوم، تحقیقات و فناوری و روسای دانشگاههای شهید بهشتی، خوارزمی، پیام نور، معاونین اداری و مالی دانشگاههای علمی- کاربردی و فنی و حرفهای و رئیس صندوق رفاه دانشجویی به همت دفتر آموزش و فرهنگ مرکز پژوهشهای مجلس برگزار شد.
بابک نگاهداری در این نشست با تاکید بر نقش و اهمیت دانشگاهها در توسعه و حل مسائل کشور، گفت: مسائل و چالشهای دانشگاه در برنامه هفتم توسعه و همچنین بودجه سال 1401 میبایست مدنظر قرار گیرد.
وی افزود: رویکرد بودجهریزی در وزارت علوم و دانشگاههای زیر مجموعه آن باید از هزینهای به سمت برنامهمحور تغییر پیدا کند و مسائل و اولویتهای کشور در ماموریت دانشگاهها قرار گیرد.
مدیر کل حقوقی وزارت علوم، تحقیقات و فناوری هم در این نشست، عنوان کرد: در حال حاضر بیش از 97 درصد از اعتبارات دانشگاهها صرف حقوق و دستمزد میشود و امور پژوهشی و فناوری، فرهنگی و رفاهی دانشگاهها از این نظر در مضیقه قرار دارند.
وی با اشاره به بالا رفتن نرخ ارز عنوان کرد: یک عضو هیات علمی تا 4 سال پیش حدود 4000 دلار حقوق دریافت میکرد اما این مبلغ اکنون به زیر 1000 دلار رسیده است.
مسئول بودجه وزارت علوم، تحقیقات و فناوری نیز در ادامه افزایش چند برابری هزینههای تغذیه و رفاهی دانشجویان پس از بازگشایی دانشگاهها به علت تعطیلی شیوع ویروس کرونا و عدم تناسب بین اعتبارات دولتی و هزینه تمام شده تغذیه دانشجویی را یکی از مهمترین چالشهای دانشگاهها برشمرد.
رئیس صندوق رفاه دانشجویی با بیان نگرانی از اعتبارات پایین صندوق رفاه دانشجویی، گفت: صندوق رفاه با این حجم اعتبارات توان حمایت و پشتیبانی از دانشجویان را ندارد و در حال حاضر حدود 6 درصد دانشجویان را پوشش میدهد.
وی در ادامه عنوان کرد: در ماده (8) قانون جوانی جمعیت صندوقهای رفاه دانشجویی موظف شدهاند که مبالغی به عنوان ودیعه مسکن به دانشجویان متاهل فاقد مسکن پرداخت نمایند، اما تاکنون هیچ گونه اعتباری برای پرداخت مبلغ فوق در اختیار صندوق رفاه دانشجویی وزارت علوم قرار نگرفته است.
شایان ذکر است فرسودگی ساختمانهای آموزشی و خوابگاههای دانشجویی، کمبود اعتبارات پژوهش و فناوری و گرنت اعضای هیت علمی همچنین عدم توانایی در تامین وسائل و امکانات آزمایشگاهی دانشگاهها از دیگر چالشهایی بود که حاضرین در جلسه به آنها اشاره داشتند.
