ایران ترامپ را تحقیر کرد / توافقی که حتی آمریکایی‌ها آن را تسلیم تمام‌عیار می‌نامند

به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ مهدی حسنی///  برای پیدا کردن تحلیلی که نویسنده‌اش بر آن باشد ایران پیروز جنگ نیست و نقشه ترامپ با موفقیت پیش رفته است، باید چند نفر را به صورت تمام‌وقت استخدام کرد تا تمام مطالب منتشر‌شده را بخوانند، بلکه چیزی بیابند! در امتداد همین خط شکست آمریکا، دوماهنامه «آتلانتیک» هم در گزارشی با تیتر «ایران ترامپ را تحقیر کرد» به بررسی ابعاد این شکست و تفاهم در پی آن پرداخته است. به باور این رسانه آمریکایی، ایران توانسته با اراده خود شروطی را به ترامپ تحمیل کند که شاید در تاریخ آمریکا اگر نه بی‌سابقه، لااقل کم‌سابقه باشند.
به نوشته آتلانتیک، تفاهمنامه در حقیقت سند تحقیر ترامپ بود و اگر کسی بخواهد تا این پایه تحقیر شود، باید به کسی پول بپردازد، بس که ترامپ کار دشواری کرده است: «توافق با ایران به عنوان یک «تحقیر» برای ایالات متحده توصیف شده، چرا که نتیجه‌ نهایی آن این است که آمریکا دستاورد چندانی فراتر از آنچه پیش از جنگ داشت به دست نمی‌آورد، در حالی که ایران تضمین‌های امنیتی و توده عظیمی از پول دریافت می‌کند. معمولاً برای اینکه کسی تا این حد تحقیر شود، باید پول هنگفتی به یک فرد حرفه‌ای و رازدار بپردازد. تماشای ترامپ و دستیارانش که در تلاش برای قالب کردن این توافق به افکار عمومی هستند، از جهاتی به اندازه خودِ توافق تحقیرآمیز است».
به عقیده مجله فوق، سخنان رئیس جمهور آمریکا در این چند روز، اعتراف ضمنی بر ناتوانی ارتش آمریکاست: «ترامپ امروز سخنان خود را با تاکید بر این موضوع آغاز کرد که ایالات متحده اگر می‌خواست، می‌توانست بمباران را «برای ۲ هفته، ۳ هفته، ۴ هفته یا ۲ سال دیگر ادامه دهد. در آن صورت، شما هرگز تنگه هرمز را باز نمی‌دیدید». باز نگه داشتن این تنگه یکی از اهداف بنیادین نیروی دریایی ایالات متحده است. بنابراین این کلمات به‌شدت شبیه اعترافی است مبنی بر اینکه ارتش ایالات متحده از انجام وظیفه خود ناتوان است و ممکن است در سایر نقاط نیز به همین اندازه آسیب‌پذیر باشد».
به باور این رسانه، ماجرای آمریکا حتی فقط شکست نیست، بلکه هم شکست و هم تحقیر است: «با این حال، تحقیر با شکست تفاوت دارد. تنها ایالات متحده بود که تحقیر شد اما ۲ کشور زیانی فاجعه‌بار را تجربه کرده‌اند. شکست ایالات متحده، در میان این دو، آشکارتر است: از دست دادن اعتبار و منزلت و اثبات. 
این واقعیت که حتی یک کشور مانند آمریکا نیز نمی‌تواند اراده خود را بر یک کشور مصمم تحمیل کند».
به نوشته آتلانتیک، آمریکا چنان مایل به پایان جنگ بود که برای این پایان تلاش کرد هر توافقی را به هر صورتی ولو مبهم با دادن امتیازات فراوان بپذیرد: «بخش زیادی از آنچه در این توافقنامه آمده، به قدری مبهم است که بی‌معنا جلوه می‌کند. ما می‌دانیم یک توافق هسته‌ای چگونه است، زیرا باراک اوباما به یکی از آنها دست یافت؛ توافقی که بازرسی‌های دقیق، جزئی و سرزده‌ای را پایه‌گذاری کرد که قطعاً در هیچ‌یک از اسناد فاش‌شده یا ارائه‌شده توسط مقامات دولت ترامپ، نشانی از آنها دیده نمی‌شود. این توافق شاید صرفاً به این دلیل حاصل شده باشد که ۲ طرف می‌خواستند جنگ را پایان دهند و هر دو مایل بودند بندهای مبهمی را به آن اضافه کنند تا مجبور نباشند خود را به تعهدات دقیق و مشخص پایبند کنند».
به باور رسانه آمریکایی، حتی بدون به سرانجام رسیدن این توافق هم، بندهای آن، چنان تحقیری برای آمریکا محسوب می‌شود که در تاریخ روابط آن کشور بی‌سابقه است: «هدف اصلی تهران، همان تحقیرِ طرف مقابل است. ایران موفق شد ایالات متحده را وادار به امضای سندی کند که حتی خودِ آمریکایی‌ها آن را خفت‌بار، شرم‌آور و یک تسلیم تمام‌عیار توصیف کردند. چه اهمیتی دارد اگر این توافق هرگز در عمل محقق نشود یا اگر هر بخش از آن در نهایت کمی کمتر از آنچه در ابتدا به نظر می‌رسید، شیرین و مطلوب از کار درآید؟ صرفِ وجودِ یک تفاهم با شروطی تحقیرآمیز برای آمریکا، انباشتی از سرمایه نمادین و روانی است که هیچ حکومتی در ایران از زمان انقلاب اسلامی سال ۵۷ تاکنون از آن برخوردار نبوده است».
مهم‌ترین بند متن آتلانتیک، جمله پایانی آن است؛ تک‌جمله‌ای تکراری که این روزها بسیار شنیده شده و آن هم این است که ایران پیروز این جنگ بود: «ایران در جنگ پیروز شد یا دست‌کم در آن شکست نخورد. اکنون، این صلح است که در دسترس و آماده‌ تصاحب است».