به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ ماجرا وقتی جالب میشود که شهادت رهبر انقلاب و روزهای بعد از آن را با استفاده از بیانات خود ایشان و از بین جملاتی که در طول حیات مبارکشان در دیدارها و پیامهای مرتبط با شهدا مطرح کردند، توصیف شود. امروز میتوان آن جملات را به طریق اولی برای شهید سید علی حسینی خامنهای استفاده کرد؛ گویی که آیت الله سید علی خامنهای از شهید سید علی خامنهای میگوید.
شهید خامنهای را خدا انتخاب کرد
«شهیدان برگزیدگانند؛ برگزیدگان خدای متعالند. شهیدان راه درست را انتخاب کردهاند، خدا هم آنها را برای رسیدن به مقصد انتخاب کرد». این جملهای بود که شهید آیت الله خامنهای آن را در دیدار با دستاندرکاران کنگره شهدای استان زنجان در مهر 1400 بیان کردند و امروز خود ایشان مصداق این جمله هستند.
اگر شهادت میخواهید از مسیر آیت الله خامنهای بیایید
در ادامه هم مسیر رسیدن به قله شهادت را که امروز بر آن ایستادهاند، اینگونه توضیح دادند: «شهادت قلّه است و قلّه بدون دامنه معنا ندارد. هر قلّهای یک دامنهای دارد؛ بسیاری از ماها آرزوی رسیدن به آن قلّه را داریم؛ [خب،] باید از دامنه عبور کنیم، بایستی مسیر را در دامنهی آن قلّه پیدا کنیم و از آن مسیر برویم تا به قلّه برسیم وَالّا رسیدن به قلّه بدون عبور از دامنه ممکن نیست. این دامنه و این مسیر چیست؟ اخلاص است، ایثار است، صدق است، معنویّت است، مجاهدت است، گذشت است، توجّه به خدا است، کار برای مردم است، تلاش برای عدالت است، تلاش برای استقرار حاکمیّت دین است؛ اینها است که مسیر را معیّن میکند و اگر شما از این مسیر رفتید، ممکن است به قلّه برسید. آن کسی که به قلّه میرسد، از اینجا باید برود و از این مسیرها حرکت کند. معنویّت را نباید فراموش کرد».
تشییع دهها میلیونی مزد اخلاص آیت الله خامنهای بود
«این اخلاصی که ایشان داشت، اثر خودش را کرد. خدا این جوری است که جواب اخلاص را خیلی زود میدهد... جواب اخلاص را خدا در همین دنیا میدهد؛ یعنی هنوز جنازه دفن نشده، در حالی که جسم هنوز در همین دنیا است، خدای متعال اوّلین پاداش اخلاص را همین جا میدهد؛ این جمعیّت عظیم! این دلها را خدا [جمع کرد]؛ با هیچ اطّلاعیّهای، با هیچ سفارشی، این جور جمعیّتی جمع نمیشود. این یک مغناطیس است؛ این ناشی از همان اخلاص این مرد بود». این جملات را آقای شهید چند روز پس از شهادت سردار حسین همدانی در مهرماه سال 94، در منزل شهید مطرح کردند.
حیف بود آیت الله خامنهای شهید نشود
بعد هم گفتند: «واقعاً هم حیف است امثال همدانی، امثال کاظمی، امثال صیّاد و مانند اینها به غیر شهادت از دنیا بروند، امّا نه حالا. آدم دلش میسوزد که اینها، با آن همه زحمتی که کشیدند همین طور مثل مردم معمولی بمیرند. آدم دلش میخواهد که سالها اینها زنده باشند، لکن خب تقدیرات الهی این است».
کیفیت شهادت آیت الله خامنهای حجت را تمام کرد
«همه باید از دنیا بروند و هر کسی یک جور از دنیا میرود؛ کیفیّت شهادت او حجّت را تمام کرد بر دشمن و بر همه بینندگان. وفادار ماندن به اسلام و به انقلاب؛ با همهی وجود به اسلام و انقلاب وفادار ماند؛ به عهدی که با خدا و با امام بسته بود وفادار ماند؛ به وظیفهای که در قبال ملّت ایران داشت و در قبال امّت اسلامی داشت، با کمال دقّت در عمل و با همهی وجود وفادار ماند؛ هم وظیفه در قبال ملّت ایران، هم وظیفه در قبال امّت اسلامی». این سخنان را رهبر شهید انقلاب در دومین سالگرد شهادت حاج قاسم سلیمانی به خانواده و اعضای ستاد سالگرد شهید گفتند.
شهید خامنهای، امتی ترین و ملی ترین چهره ایران بود
در ادامه هم فرمودند: «شهید عزیز ما، شهید سلیمانی، ثابت کرد که هم میتوان ملّیترین چهرهی کشور بود، هم میتوان امّتیترین چهرهی کشور بود؛ در آنِ واحد ملّیترین و امّتیترین بود. ملّیترین بود؛ از کجا معلوم؟ از تشییع جنازهی او! کدام اجتماع را ما در این سالهای متمادی در دوران انقلاب -که دوران اجتماعات عظیم است- داریم مثل تشییع دههامیلیونیِ شهید سلیمانی؟ اینها چه کسی بودند؟ ملّت، این است دیگر».
خدا شهادت بزرگ را پاداش جهاد بزرگ آیت الله خامنهای قرار داد
عصر روز اعلام شهادت حاج قاسم که با دستور مستقیم رئیس جمهور خبیث آمریکا به شهادت رسید، آقای شهید به خانه سردار سلیمانی رفت و اینگونه گفتند: «ما شهید زیاد داریم -در بین سرداران هم شهید داریم، در بین آحاد معمولی هم شهید داریم- امّا شهیدی که به دست خبیثترین انسانهای عالم یعنی خود آمریکاییها به شهادت برسد و آنها افتخار کنند که او را توانستند شهید کنند، چنین شهیدی غیر از حاج قاسم من کس دیگری را یادم نمیآید؛ جهادش جهاد بزرگی بود، خدای متعال شهادت او را هم شهادت بزرگی قرار داد؛ انشاءالله امیدواریم که خداوند درجاتش را عالی کند و آن نعمت عظیمی که شامل حال او شد، بر او گوارا باشد که حقّش بود و شایستهِی این نعمت بزرگ بود. واقعاً اگر حاج قاسم در رختخواب میمرد، یا در تصادف میمرد، یا با این ناخوشیها میمرد -[چون] اواخر، سینهاش ناراحت بود، شیمیایی بود، مشکل بود- آدم غصّهاش میشد؛ حاج قاسم باید همین جور به شهادت میرسید.»
