به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ خبر درگذشت اکبر عبدی، بازیگری که بیش از چهار دهه با نقشآفرینیهای متفاوت، لبخند را بر لب میلیونها ایرانی نشاند، برای بسیاری از دوستداران هنر تلخ و باورناپذیر بود.
نام او با سینما، تلویزیون و خاطرات چند نسل گره خورده است؛ اما در میان انبوه روایتهایی که این روزها از زندگی او بازگو میشود، حقیقتی کمتر شنیده شده وجود دارد؛ اینکه در خانواده اکبر عبدی، نام یک شهید نیز ثبت شده است.
شهید اصغر عبدی، برادر کوچکتر این هنرمند، از رزمندگان تیپ ۵۵ هوابرد شیراز بود؛ جوانی که در روزهایی که بسیاری از همسنوسالانش تازه قدم به زندگی میگذاشتند، لباس رزم بر تن کرد و راهی جبهههای دفاع مقدس شد.
تیپ ۵۵ هوابرد شیراز نیز یکی از یگانهای نامآشنای ارتش جمهوری اسلامی ایران در دوران دفاع مقدس است؛ یگانی که در عملیاتهای مختلف حضور داشت و صدها شهید، جانباز و آزاده را تقدیم کشور کرد.
شهید اصغر عبدی نیز یکی از همین رزمندگانی بود که نامش در کنار دیگر شهدای این تیپ ثبت شد؛ هرچند شهرت برادر هنرمندش، باعث شد کمتر کسی از این بخش از زندگی خانواده عبدی اطلاع داشته باشد.
اعزام به جبهه و آغاز جانبازی
اصغر عبدی در ۱۸ سالگی به جبهه اعزام شد و در سال ۱۳۶۳، در منطقه عملیاتی فکه، بر اثر اصابت ترکش به نخاع و پای راست بهشدت مجروح شد. همزمان نیز در معرض حملات شیمیایی قرار گرفت.
شدت جراحات به اندازهای بود که همرزمانش گمان کردند او به شهادت رسیده و پیکرش را در میان شهدا قرار دادند؛ اما دقایقی بعد راننده آمبولانس با مشاهده علائم حیاتی، متوجه زنده بودن او شد و برای انتقالش به مراکز درمانی اقدام کرد.
او ابتدا به بیمارستان اهواز منتقل شد، سپس ادامه درمان را در اصفهان و بیمارستان نیروی هوایی دنبال کرد؛ اما زخمهای جنگ، تنها به میدان نبرد محدود نماند. ترکشهای باقیمانده در بدن و عوارض ناشی از مصدومیت شیمیایی، سالها او را با درد و رنج همراه کرد.
اصغر عبدی نزدیک به ۱۷ سال با سختیهای جانبازی زندگی کرد؛ سالهایی که شاید کمتر کسی از آنها خبر داشت. سرانجام در ۱۵ اسفندماه سال ۱۳۸۰، پس از تحمل سالها رنج ناشی از جراحات جنگی، به شهادت رسید و دو فرزند را به یادگار گذاشت.
عشق به بردار شهید
شاید کمتر کسی هنگام تماشای فیلمهای اکبر عبدی، به این فکر کرده باشد که پشت چهره همیشه خندان این بازیگر، داغ برادری شهید نهفته است. او در برخی گفتوگوهای خود از علاقه عمیقش به برادرش و سختیهایی که خانواده پس از مجروحیت و شهادت او تحمل کردند، سخن گفته بود؛ خاطراتی که نشان میدهد دفاع مقدس، تنها در خط مقدم جریان نداشت، بلکه سالها بعد نیز در خانه بسیاری از خانوادههای ایرانی ادامه پیدا کرد.
شاید زندگی این دو برادر، روایت دو مسیر متفاوت اما همسرانجام باشد؛ یکی با هنر، احساس و لبخند در دل مردم ماندگار شد و دیگری با ایثار، مقاومت و جانفشانی، نام خود را در دفتر شهدای دفاع مقدس ثبت کرد.
امروز که ایران در سوگ اکبر عبدی نشسته است، یادآوری نام شهید اصغر عبدی تنها مرور یک نسبت خانوادگی نیست؛ بلکه ادای احترام به رزمندهای است که جوانی خود را در راه دفاع از میهن فدا کرد و سالها بعد، بیآنکه نامش مانند برادرش بر سر زبانها باشد، با زخمهای بهجا مانده از جنگ، به یاران شهیدش پیوست.
شاید همین روایت، بهترین یادآوری باشد که تاریخ این سرزمین تنها با نام هنرمندان، ورزشکاران یا چهرههای مشهور نوشته نشده است؛ بلکه در پشت بسیاری از این نامهای شناختهشده، خانوادههایی ایستادهاند که سهم خود را از دفاع، ایثار و شهادت ادا کردهاند؛ سهمی که گاهی سالها در سکوت باقی میماند تا حادثهای، بار دیگر آن را به یادها بیاورد.
