به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ با ظهور مدلهای عاملمحور، چرا باید به استفاده از چتباتها برای پیدا کردن پاسخها بسنده کرد؟ برخی دانشجویان، عاملهای هوش مصنوعی را هدایت میکنند تا کل دورههای آنلاین را به جای آنها بگذرانند و به نرمافزار اجازه میدهند در پسزمینه فعالیت کند، در حالی که خودشان وقتشان را صرف کارهای «مفیدتری» مانند بالا و پایین کردن بیهدف محتوای گوشی یا بازی کردن میکنند.
به نقل از فیوچریسم، روزنامه نیویورکتایمز در گزارشی جدید به بررسی این روند پرداخته است؛ روندی که نشان میدهد تقلب با کمک هوش مصنوعی تا چه اندازه افراطی شده، اما در عین حال خطرات آموزش در محیط مجازی به جای محیط حضوری را نیز آشکار میکند. استادان در دورههای آنلاین نمیتوانند مانند دورههای حضوری که اکنون در حال بازگشت به آنها هستند، به امتحانهای تحت نظارت و ارائههای شفاهی تکیه کنند.
از آنجا که همهچیز پشت صفحه نمایش اتفاق میافتد، دانشجویان میتوانند از یک عامل هوش مصنوعی بخواهند وارد پلتفرمهای آموزشی شود، آزمونهای کوتاه را به جای آنها انجام دهد، ویدئوهای آموزشی را تماشا کند، مقاله بنویسد و حتی خود را جای دانشجو جا بزند و در بحثهای کلاسی شرکت کند. بحث کلاسی نوعی تکلیف است که در آن از دانشجویان انتظار میرود درباره مطالب تعیین شده برای مطالعه با همکلاسیها و گاهی استاد گفتوگو کنند.
شرکتهای هوش مصنوعی برای متوقف کردن این روند اقدام چندانی انجام نمیدهند.
نیویورکتایمز دریافت که هیچیک از سه چتبات محبوب میان دانشجویان، یعنی چت جیپیتی، جمینای و گرمرلی، درخواست نوشتن یک مقاله کامل به جای دانشجو را رد نمیکنند.
این ابزارها همچنین مانع ورود مدلهای خود به پلتفرمهایی مانند Canvas و Blackboard نمیشوند و درخواست استادان و متخصصان آموزشی برای اینکه مدلهای هوش مصنوعی هنگام استفاده در این پلتفرمها خود را معرفی کنند نیز نادیده گرفته شده است.
استدلال ارائهشده برای این رویکرد نیز میتواند چندان قانعکننده به نظر نرسد. شرکت پرپلکسیتی (Perplexity)، سازنده یک مرورگر وب مبتنی بر هوش مصنوعی، در بیانیهای به نیویورکتایمز گفت که الزام عاملهای هوش مصنوعی به معرفی خود در پلتفرمهای آموزشی حریم خصوصی و امنیت دانشجو را به خطر میاندازد.
استادان در برابر این روند احساس ناتوانی میکنند. در بسیاری از موارد، دانشگاه محل فعالیت آنها ممکن است با یک شرکت هوش مصنوعی قرارداد یا همکاری داشته باشد و دسترسی به نسخهای اختصاصی از مدلهای آن شرکت را فراهم کند. این وضعیت پیام متناقضی برای دانشجویان دارد: آیا استفاده از هوش مصنوعی تشویق میشود یا ممنوع است؟ برخی استادان استفاده از هوش مصنوعی را نادیده میگیرند و برخی دیگر دانشجویان را به شدت مجازات میکنند، اما در مجموع، هر استاد باید خودش با این مسئله برخورد کند.
با وجود ظرفیت آشکار هوش مصنوعی برای آموزش و همچنین پیامدهای منفی استفاده از آن، مانند تضعیف تفکر انتقادی و کاهش توانایی حافظه، بسیاری از دانشگاهها تمایلی به ممنوعیت کامل هوش مصنوعی ندارند. البته این بدان معنا نیست که برخی دانشگاهها برای مقابله با آن راههایی را امتحان نکردهاند.
دانشکده حقوق دانشگاه شیکاگو اخیراً، در چارچوب «راهبرد جدید هوش مصنوعی» خود، استفاده از تلفن همراه، تبلت و لپتاپ را در کلاسهای دورههای ویژه دانشجویان سال اول ممنوع کرد. دانشگاه پرینستون نیز پس از آنکه یک رسوایی مربوط به تقلب با هوش مصنوعی این دانشگاه عضو آیویلیگ را تحت تأثیر قرار داد، سنت بیش از یک قرن خود در زمینه «کد افتخار» را کنار گذاشت؛ سنتی که به دانشجویان اجازه میداد بدون نظارت، در امتحانات خود شرکت کنند.
