به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ امیرحسین درکی/// روز جمعه 6 شهریورماه جعفر قائمپناه معاون پرحاشیه پزشکیان در سخنانی ادعا کرد: «من اگر بودم و میدانستم آمریکا رهبر ما را شهید میکند، دست از غنیسازی برمیداشتم.» به همین منظور طی این یادداشت که بر اساس منطوق مهم ترین محورهای بیانات رهبر شهید انقلاب پیرامون اهمیت و ضرورت صنعتهستهای در حفظ منافع ملی و همچنین تامین منافع نسلهای آینده نگاشته شده است، اهمیت صنعت هستای در بیان رهبر انقلاب را به معاون پزشکیان یادآوری خواهیم کرد.
۱. مقدمه: چیستی و چرایی چالش بیستساله هستهای
پرونده هستهای ایران در دو دهه اخیر، فراتر از یک مناقشه فنی یا حقوقی، به مثابه یک «بزنگاه راهبردی تمدنی» در تقابل میان اراده ملت ایران و نظام سلطه ظهور کرده است. تحلیل آناتومی رفتار دشمن نشان میدهد که اصرار بر ایجاد این چالش مستمر، نه ناشی از یک نگرانی امنیتی صادقانه، بلکه ابزاری سیاسی برای مهار شتاب پیشرفت و سلب «هژمونی علمی» از جمهوری اسلامی است. بر اساس بیانات مورخ ۱۴۰۲/۰۳/۲۱، ریشه این بحران تصنعی در دروغی استراتژیک نهفته است؛ دشمنان با وقاحت، ادعای هراس از دستیابی ایران به سلاح هستهای را مطرح میکنند، در حالی که حتی جامعه اطلاعاتی آمریکا در اعترافاتی مکرر (از جمله در بازه زمانی سال ۱۴۰۱) تصریح کرده است که هیچ نشانهای از حرکت ایران به سمت تسلیحات اتمی وجود ندارد.
در واقع، این چالش بیستساله نه برای تأمین امنیت، بلکه برای انسداد مسیرهای توسعه پایدار طراحی شده است. دشمن میداند که صنعت هستهای «کلید پیشرفتهای علمی» در بخشهای متعدّد کشور است و هدف غایی آنها، جلوگیری از تبلور الگویی مستقل از پیشرفت و مردمسالاری دینی است که میتواند الهامبخش سایر ملتها باشد.
۲. تقابل پارادایمها: افسانه «بمب» در برابر دکترین «حرمت شرعی»
تقابل در عرصه هستهای، تضاد میان دو پارادایم اخلاقی و سیاسی است: «سیاستورزی فاقد معنویت» در جبهه استکبار و «عقلانیت وحیانی» در نظام اسلامی. بنبست استراتژیک جبهه استکبار در اینجاست که علیرغم آگاهی از مبانی اعتقادی ایران، همچنان بر طبل ادعاهای کذب میکوبند.
سیره نبوی و علوی در نهی از «حرکت عمومی علیه عامه مردم» مانند بستن آب؛ سلاح هستهای مصداق مدرن بستن آب بر کل یک ملت است (۱۴۰۲/۰۳/۲۱)
«فتوای حرمت» به عنوان مؤلفهای از قدرت نرم، اعتبار ادعاهای امنیتی غرب را در افکار عمومی جهان به چالش کشیده است. جمهوری اسلامی با دکترین «انرژی هستهای برای همه، و سلاح هستهای برای هیچکس» (۱۳۹۱/۰۶/۰۹)، ثابت کرده است که مخالفتش با بمب اتم، ریشه در سیره معصومین (ع) دارد که حتی در سختترین شرایط جنگی، آسیب رساندن به غیرنظامیان را برنمیتافتند.
۳. ضرورت تمدنی: صنعت هستهای به مثابه کلید توسعه پایدار
دستیابی به فناوری هستهای، نه یک انتخاب تشریفاتی، بلکه یک «اضطرار راهبردی» برای صیانت از آینده ایران در دوران پس از نفت است. غفلت از این حوزه، به معنای پذیرش «وابستگی ساختاری» و تسلیم در برابر باجگیری بینالمللی است.
امنیت انرژی: بر اساس محاسبات دقیق کارشناسی، تأمین پایدار انرژی کشور مستلزم تولید حداقل ۲۰ هزار مگاوات برق هستهای است (۱۳۹۷/۰۲/۱۹).
پیشران فناوری: صنعت هستهای به مثابه لوکوموتیو پیشرفت، بر حوزههای زیستفناوری، نانو و سایر عرصههای دانشبنیان اثر فزاینده دارد (۱۴۰۲/۰۳/۲۱، ۱۳۹۵/۰۲/۰۱).
شکست انحصار: استکبار به دنبال آن است که در روز اتمام ذخایر فسیلی، ایران برای تأمین انرژی محتاج غرب باشد تا بتواند شرایط استثماری خود را تحمیل کند (۱۳۹۹/۱۲/۰۴).
بینش راهبردی ایجاب میکند که امروز هزینه کنیم تا فردا دچار «لعنت نسلهای آینده» نشویم (۱۳۹۷/۰۲/۱۹). فراتر از انرژی، دشمن در یک کلاننقشه به دنبال «دُور زدن ژئوپلیتیک ایران» در خطوط انتقال نفت،
گاز و فناوریهای اطلاعاتی است تا کشور را منزوی سازد (۱۳۹۳/۱۱/۲۹). لذا، صنعت هستهای ضامن حضور مقتدرانه ایران در معادلات آینده جهانی است.
۴. کالبدشکافی دیپلماسی هستهای: عبرتهای بدعهدی و استانداردهای دوگانه
دیپلماسی هستهای در دو دهه اخیر، صحنه بازنمایی خباثت و بدعهدی ساختاری جبهه مقابل بوده است. تجربه مذاکرات نشان داد که برای استکبار، گفتگو تنها پوششی برای «سلب مؤلفههای قدرت» است.
تکنیک «دبّه کردن»: آمریکاییها حتی پس از حصول توافق، با بدحسابی و وقاحت از انجام تعهدات سر باز میزنند (۱۳۹۵/۰۳/۱۴). آنها با اصرار بر «برگشتناپذیری تعهدات ایران»، همزمان به دنبال بهانهجویی برای بازگشت تحریمها هستند (۱۳۹۴/۰۱/۰۱).
وقاحت سیستمی: خروج آمریکا از برجام و سپس طلبکاری آنها، نمونه بارز وقاحتی است که مرزهای بینالمللی را درنوردیده است (۱۴۰۰/۰۶/۰۶).
تله «جمله بهانهساز»: در مذاکرات اخیر، دشمن اصرار داشت جملاتی مبهم را در توافق بگنجاند تا مجوزی برای مداخلات بعدی در امور موشکی و منطقهای باشد؛ تا اگر ایران تبعیت نکرد، توافق را نقضشده اعلام کنند (۱۴۰۰/۰۵/۰۶).
عبرت بزرگ این است که عقبنشینی در این میدان، نه تنها تحریمها را برنمیدارد، بلکه اشتهای دشمن را برای دستاندازی به سایر ارکان اقتدار باز میکند. این تجربه ثابت کرد که دولتهای مختلف آمریکا در هدف غایی «هضم قدرت ایران»، تفاوتی با یکدیگر ندارند (۱۴۰۰/۰۶/۰۶).
۵. فراتر از اتم: تقابل با هویت انقلابی و نظام سلطه
تحلیل عمیق رفتار استکبار فاش میسازد که هستهای تنها یک «بهانه» (Pretext) برای پوشاندن ریشه اصلی تعارض، یعنی استقلالخواهی نظام اسلامی است. دشمنی آنها با «نظام سلطه» است که دنیا را به دو بخش سلطهگر و سلطهپذیر تقسیم کرده است (۱۳۹۹/۱۱/۲۹).
اعتراف صریح سیاستمدار آمریکایی مبنی بر اینکه مشکل اصلی آنها انقلاب اسلامی ایران است (۱۳۹۵/۰۳/۱۴)، گویای این است که دعوا بر سر «تکنولوژی» نیست، بلکه بر سر «هویت انقلابی» است. اگر ایران در موضوع هستهای کاملاً عقبنشینی کند، دشمن بلافاصله سراغ فهرست بهانههای بعدی میرود:
" توانمندی دفاعی و موشکی (۱۳۹۲/۰۸/۱۲).
" نفوذ منطقهای و حمایت از مقاومت (۱۳۹۵/۰۷/۲۸).
" تضعیف نهادهای حاکمیتی مانند «شورای نگهبان» (۱۳۹۵/۰۳/۲۵).
" هدف قرار دادن «اصل ولایت فقیه» و در نهایت «قانون اساسی و حاکمیت اسلام» (۱۳۹۵/۰۳/۲۵).
بنابراین هدف نهایی جبهه کفر، متوقف کردن غنیسازی نیست؛ بلکه «هضم قدرت ایران در معده سیاستهای آمریکا» و سلب کلیه مؤلفههای قدرت ملی است (۱۳۹۵/۰۳/۲۵).
۶. بنبست استکبار
ملت ایران با ایستادگی در برابر ترور دانشمندان و «جنایات شناختهشده بینالمللی» همچون حمله سایبری «استاکسنت» (۱۳۹۵/۰۳/۲۵)، نشان داد که ارادهاش شکستناپذیر است. دشمن اکنون در یک بنبست استراتژیک گرفتار شده؛ چرا که صنعت هستهای ایران بومی، مردمی و به دانش نهادینه در ذهن جوانان بدل شده است (۱۳۹۴/۰۱/۰۱).
مسیر عبور از چالشها، نه دیپلماسیِ صرف یا عقبنشینی در برابر مطالبات بیپایان، بلکه رسیدن به مرحلهای از «اقتدار ملی» است که دشمن را از اثرگذاری فشار و تحریم مأیوس کند (۱۳۹۴/۱۱/۲۸). تنها با تکیه بر این اقتدار است که میتوان نظام سلطه را به پذیرش واقعیت ایران مقتدر و مستقل واداشت.
