به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ شهید خامنهای: به برخی آقایان قم هشدار داده بودم که شاه میخواهد با برچسب تندرو و معتدل، بین انقلابیون شکاف بیندازد!
ما در تبعید جیرفت بودیم که حادثه هفدهم شهریور سال ۱۳۵۷ رخ داد.
خاطرهای در ذهن دارم از آن روز. قبل از آنکه این حادثهی خونبار در تهران اتفاق بیفتد، سیاست رژیم ستمشاهی به دنبال این بود که مبارزان و به تبع آن ملت ایران را، به تندرو و کندرو، افراطی و معتدل تقسیم کند. این، نکتهی خیلی قابل توجهی است که امروز مثل آیینهای، همهی عبرتها را به ما درس میدهد.
کسی که روزنامههای آن وقت و اظهارات مسؤولان رژیم ستمشاهی را مطالعه میکرد، میفهمید که اینها میخواهند کسانی را که در مقابل آنها هستند و مبارزه میکنند، از هم جدا کنند.
عدهای را که طرفداران و علاقهمندان مخلص امام بودند و راه امام را علناً اظهار میکردند، به عنوان تندرو و افراطی و متعصب معرفی میکردند. در مقابل اینها هم، بعضی از کسانی را که علاقهمند به مبارزه بودند، ولی خیلی جدی در آن راه نبودند، یا جدی بودند، ولی دستگاه آنطور خیال میکرد اینها جدیتی ندارند، به عنوان افرادی که معتدلند و با اینها میشود مذاکره و صحبت کرد، معرفی میکردند. من در آن روز این احساس خطر را کردم. آن زمان من در جیرفت تبعید بودم.
شاید روز چهاردهم یا پانزدهم شهریور بود. به یکی از آقایان معروف که در قم بود، نامهای نوشتم و این سیاست رژیم را برای آن آقا تشریح کردم و گفتم اینها با این تدبیرِ خباثتآمیز میخواهند بهانهای برای سختگیری بر مخلصان و عشاق امام بزرگوار به دست آورند و شما را بدون اینکه خودتان بخواهید، در مقابل آنها قرار دهند.
نگارش این نامه را به پایان بردم و آن را امضا کردم، اما هنوز نفرستاده بودم که خبر قتلعام «جمعهی سیاه» در روز ۱۷ شهریور در میدان ژاله ـ میدان شهدای کنونی تهرانـ، رسید. فردای آن روز من برداشتم در حاشیهی آن نامه برای آن آقا نوشتم که: «این، سرآغاز عملیّات قلعوقمع تندروها است!»... «باش تا صبح دولتش بدمد، کاین هنوز از نتایج سحر است».
آن نامه را به وسیلهی مسافر، برای آن آقای محترم فرستادم. آنها شروع کردند سختگیریها را علیه مبارزان و انقلابیون حقیقی راه انداختن که نمونهاش کشتار هفدهم شهریور بود.
