به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ هر سال حراج تهران برگزار می‌شود؛ رقم‌های چندصد میلیارد تومانی جابه‌جا می‌شوند، آثار هنری با قیمت‌های نجومی به فروش می‌رسند، اما همچنان یک سؤال اساسی بی‌پاسخ مانده است: چه کسانی در این حراج دست به جیب می‌شوند و این آثار را می‌خرند؟
در کمتر رویدادی با چنین گردش مالی قابل‌توجهی، می‌توان این حجم از ابهام و نبود شفافیت را مشاهده کرد؛ رویدادی که سال‌هاست برگزار می‌شود، ارقام اعلام‌شده در آن هر بار توجه افکار عمومی را به خود جلب می‌کند، اما ظاهراً هیچکس هم خود را موظف نمی‌داند درباره جزئیات آن توضیح روشنی بدهد.
رسانه‌ها گزارش داده‌اند که بیست‌وششمین دوره حراج تهران، با فروش نزدیک به یک‌هزار و ۲۰۰ میلیارد تومان آثار هنری، به پایان رسیده است؛ رقمی قابل‌توجه که طبیعتاً پرسش‌هایی جدی درباره سازوکار قیمت‌گذاری، هویت خریداران و نحوه نظارت بر این معاملات ایجاد می‌کند.
در سال‌های گذشته، ادعاها و اتهام‌های مختلفی درباره این حراج، ارقام ردوبدل‌شده و منشأ منابع مالی برخی از خریدها مطرح شده است. حتی اتهامات و داستان‌های متعددی نیز درباره این موضوع شکل گرفته‌اند؛ با این حال، دست‌کم من به یاد ندارم که متولیان این رویداد، ولو در حد یک بیانیه دم‌دستی به این پرسش‌ها و ابهام‌ها پاسخ داده باشند.
مسئله، زیر سؤال بردن اصل برگزاری حراج یا تردید در ارزش هنری آثار نیست. مسئله این است که وقتی با ارقامی در این ابعاد مواجهیم، شفافیت دیگر یک انتخاب سلیقه‌ای نیست؛ ضرورت است.
کاش برگزارکنندگان حراج تهران یک‌بار برای همیشه به چند سؤال روشن پاسخ می‌دادند: چه کسانی آثار را کارشناسی و قیمت‌گذاری می‌کنند؟ معیار تعیین قیمت‌ها چیست؟ خریداران این آثار چه کسانی هستند؟ و چرا درباره هویت خریداران و جزئیات این معاملات، توضیحی روشن و قانع‌کننده به افکار عمومی ارائه نمی‌شود؟
وقتی در مراسمی نزدیک به یک‌هزار و ۲۰۰ میلیارد تومان معامله انجام می‌شود، این سوالات مطالبه‌ای طبیعی برای روشن شدن ابعاد رویدادی است که هر سال برگزار می‌شود و هر سال، پرسش‌های بی‌پاسخ بسیاری درباره آن باقی می‌ماند.
حراج تهران می‌تواند به این پرسش‌ها پاسخ دهد؛ اما سؤال اینجاست: چرا پس از این همه سال، هنوز کسی صلاح نمی‌بیند ابهام‌زدایی کند؟ و هیچکس هم مسئولین این حراج را موظف نمی‌کند پاسخگو باشند
