مهدی انصاری مسئول بسیج دانشجویی دانشگاه صنعتی شریف در گفتوگو با فارس، با اشاره به حضور صالحی رئیس سازمان انرژی اتمی طی روزهای گذشته در این دانشگاه، اظهار داشت: قبل از برگزاری نشستی با عنوان زنگ فرهنگ با حضور آقای صالحی که در این دانشگاه برگزار شد، قرار بود جلسه مذکور به شکل پرسش و پاسخ دانشجویی برگزار شود.
وی افزود: برنامه مذکور و نحوه اجرا آن به شکلی پیش رفت که جلسه به شکل پرسش و پاسخ دانشجویی برگزار نشد و تنها یک سوال دانشجویان توسط میهمان برنامه پاسخ داده شد، در حالی که قبل از برنامه سوالات زیاد دانشجویان توسط تشکلهای مختلف دانشجویی جمع آوری شده بود.
این فعال دانشجویی ضمن انتقاد از این مسئله گفت: سوالات زیاد دانشجویان از رئیس سازمان انرژی اتمی بی پاسخ مانده لذا بسیج دانشجویی این دانشگاه تصمیم گرفته است توسط رسانهها این سوالات بی پاسخ را از رئیس این سازمان مطرح کند.
وی افزود: بخشی از سوالات دانشجویان دانشگاه صنعتی شریف که از رئیس سازمان انرژی اتمی پرسیده نشد به شرح ذیل است:
1- مگر قرار نبود تحریمها با سه شرط «همگی» ،«یکجا» و «در ابتدای توافق» مورد «لغو» واقع شوند، پس چرا اکنون در زمینه تحریمهای اصلی و مؤثر بر کشور، یعنی تحریمهای کنگره آمریکا، قرار شده است «توقف اجرا» درباره «بخشی کوچک تنها تحریمهای صرفاً هستهای» از تحریمها، آن هم به صورت «تدریجی» و «پس از انجام تعهدات ما و بعد از رضایت آژانس» اتفاق بیفتد؟
2- آیا امکان تحقیق و توسعه که به عنوان دستاورد مذاکرات بیان شده بدون صنعتی شدن آن در طول 10 سال، موجبات عقب ماندگی کشور در زمینه هستهای را فراهم نمیکند و اساسا بدون صنعتی شدن چه نفعی برای کشور خواهد داشت؟
3- یکی از محدودیتهای پیش بینی شده در بیانیه لوزان، ممنوعیت بکارگیری سانتریفیوژهای مدل IR-2، IR-4، IR-5، IR-6 و IR-8 که نسلهای پیشرفته سانتریفیوژ با قابلیت غنی سازی تا چند 10 برابر نمونه IR-1 خود هستند، برای دست کم 10 سال است، این سوال وجود دارد که اگر جمهوری اسلامی ایران نتواند از نسلهای جدید سانتریفیوژ استفاده کند و با تعداد محدود 5060 سانتریفیوژ فعال، چگونه میتواند نیاز به 190 هزار سو را تأمین کند؟
4- طبق اظهارات حضرتعالی، در صورت جابجایی قلب راکتور، این اقدام بازگشت ناپذیر است. اگر آمریکاییها به تعهدات خود عمل نکنند، این دستاورد هستهای کشورمان بیهوده از بین نخواهد رفت؟ برای توافق نهایی چه راه حلی برای این موضوع دارید؟
5- در مورد نطنز نیز بحث بازگشت ناپذیر بودن مطرح میشود. اگر در نطنز، زیر ساختهای غنیسازی از جمله تعداد سانتریفیوژهای فعلی برداشته شود و همین تعداد توافق شده در آن باقی بماند، چه تضمینی وجود دارد که در صورت عمل نکردن غربیها، بتوان بلافاصله به وضعیت قبل از توافق بازگردیم؟
6- در اظهارات مقامات آمریکایی و همچنین گزاره برگ منتشر شده وزارت خارجه آمریکا آمده که پس از 10 سال، برنامه غنی سازی ایران، نیازمند مذاکره و تفاهم مجدد با آنان است. برای مثال جان کری گفته «هیچ پایانی برای اعتبار توافق نامه ای که تلاش میکنیم تدوین و نهایی سازی کنیم، وجود ندارد». تیم مذاکره کننده هستهای کشورمان چه تدبیری برای خنثی کردن خدعه آمریکاییها اندیشیدهاند؟ آیا در توافق نهایی به صراحت خواهد آمد که پس از طی دوره زمانی توافق، ایران اجازه دارد که به مقدار نیاز خود غنی سازی کند؟
7- طبق بیانیه لوزان، ایران باید بازرسیهای فراپروتکلی و از جمله پروتکل الحاقی را بپذیرد. در این صورت اولا ایران کشوری مستثنی در زمینه برنامه هستهای محسوب نمیشود؟ ثانیا آیا ایران باید اجازه دسترسی اضافی به زنجیره تأمین مواد، قطعات و تجهیزات هستهای را به نهادهای بین المللی از جمله آژانس بدهد؟ آیا دسترسی به این اطلاعات ارزشمند به معنای در معرض خطر قرار گرفتن برنامه هسته ای ایران نیست؟ تجربه تلخ ترور دانشمندان هستهای کشورمان کافی نیست تا از دادن اطلاعات به غربیها خودداری کنیم؟ همچنین تأمین 20 هزار مگاوات برق هستهای کشورمان در طول سالهای اجرای توافق به چه صورت خواهد بود؟
9- شما در استدلالهایتان برای اینکه به این نتیجه برسید که در حال حاضر فردو اقدام خاصی انجام نمیدهد، و یا 10 سال توقف افزایش سانتریفیوژها مشکل خاصی نیست، استناد میکنید به اینکه در حال حاضر سانتریفیوژهای نسل 1 (IR-1) که ظرفیتی پایین دارد در آنجا نصب شده، ولی ما نوع نسل 8 با 24 برابر قدرت را داریم که پس از 10 در مدت کوتاهی این توقف جبران خواهد شد.
سوال اینجاست چرا جمهوری اسلامی ایران و مسئولان را محدود به انتخاب یکی از دو نوع یک یا 8 کردهاید؟ مگر ما نوع (IR-2M) را هم نداریم که تمامی تستهای آن موفقیت آمیز بوده و 7/5 سو قدرت دارد؟ مگر در مورد آنها هم قولی داده اید؟ سرنوشت 1000 سانتریفیوژ از این نوع چه شده است؟ چرا تولید 4000 تای دیگر آن متوقف شده است؟
10- طبق گفته شما به اندازه 3 تا 4 سال دیگر برای رآکتور تهران بیشتر سوخت نداریم. با توجه به اینکه غنی سازی بیش از 20% نمیتوانیم انجام دهیم، همچنین غنی سازی از نوع اراک هم که متوقف شده و باز طراحی آن حداقل 7 سال طول میکشد، سرنوشت تامین سوخت راکتور تهران و رادیو داروها در 4 سال آینده چه خواهد شد؟ مگر یکبار تجربه نشده که آنها حتی به بیماران هم رحم نمیکنند.
یکی از دستاوردهای مذاکرات را کمکهای بین المللی در بازطراحی اراک میدانید و به استناد آن میگویید که اراک به بهتر از آن مبدل خواهد شد، سوال اینجاست مگر همین الان ایران از کارخانه بین المللی یورودیف، به میزان 10% سهام ندارد؟
در حالیکه در این 36 سال هیچ یک از دستاوردهای آن از جمله تحقیقات و سوخت و مواد غنی سازی شده در اختیار ایران قرار نگرفته و حتی طرف مقابل به وعده های خویش در متن توافق ژنو هم عمل نکرده است. چگونه اطمینان از این همکاری دارید و آنرا به عنوان دستاورد اعلام کرده اید؟
11- مگر قرار نبوده که فردو تضمین غنی سازی در نطنز باشد؟ آیا تضمین یک مکان صنعتی میتواند یک آزمایشگاه باشد؟ در حالیکه بدیهی است که تضمین این غنی سازی خودش باید صنعتی باشد، و موارد بسیاری با ظرفیتی برابر فردو در جهان هست که صنعتی محسوب میشوند.
12- همانطور که میدانید تحقیق و توسعه در بحث سانتریفیوژها منوط به تولید آن است. یعنی اگر یک عدد در آزمایشها موفق شد، آن را تبدیل به 2 عدد کرده و همین طور ادامه میدهیم تا به یک زنجیره 164 تایی برسیم. سوال این است در حالیکه اکنون تنها یک عدد نسل هشتم داریم و نمیتوانیم سانتریفیوژ دیگری تولید کنیم پس عملا آیا این گونه نیست که امکان تحقیق و توسعه هم از بین رفته است؟
13- ادعا میشود که پس از مدت 10 سال به سرعت میتوان به نقطه اولیه برگشت. در حالیکه هنگامی که به مدت 10 سال تولید سانتریفیوژ متوقف شده باشد، و این برچیدن همراه با برچیدن زیرساختها هم باشد، طبیعی است که راه اندازی هیچ کارخانهای به این سرعت نیست و این طور نیست که بلافاصله به نقطه اولیه میتوان بازگشت. پس چگونه چنین ادعایی میشود؟
14- یکی از خطوط مهم قرمز ما این بوده که اجازه دسترسی های فراتر از پروتکل و نامتعارف ندهیم. طبق پروتکل صرفا مکانهایی مورد بازرسی قرار میگیرد که در آن مواد رادیو اکتیو وجود دارد، پس چگونه است در همین توافق ژنو شما اطلاعات همه ساختمان ها و مکانهای اداری و ... را هم در اختیار آنها گذاشته اید؟
15- طبق فرمایش رهبر انقلاب باید همه تحریم ها در روز انجام توافق لغو شد، پس چرا تیم مذاکره کننده و ریاست محترم جمهور تکرار می کنند که خط قرمز ما برداشته شدن همه تحریم ها در روز اجرای توافق است؟
16- چرا اقدامات ایران همه باید صورت گیرد، سپس در صورت تایید آژانس، تازه طرف های مقابل شروع به کار خود کنند؟ آیا این با همه خطوط قرمز تناقض ندارد؟ آیا سابقه بد آژانس برای شما روشن نیست؟
17- سرنوشت تهیه گزاره برگ ایرانی چه شده است؟ آیا اینکه می گویید به دلایلی صلاح دیدیم که منتشر نکنیم صراحتا با دستور رهبر انقلاب که فرمودند محرمانه نداریم، متناقض نیست؟
18- آیا اینگونه نیست که با رفتن توافق ذیل قطعنامه شورای امنیت دیگر 6 کشور مقابل ایران نیستند و تمام کشورهای عضو سازمان ملل مقابل این قرار می گیرند و عملا با دست خودمان اجماع جهانی علیه ایران درست کرده ایم؟
19- آیا اینگونه نیست که قرار بود رآکتور اراک آب سنگین بماند، اما با پذیرش تغییر دادن قلب رآکتور اراک و اینکه هسته اصلی (کنونی) رآکتور اراک نابود شده یا از کشور خارج شود، عملاً فقط اسم «آب سنگین» برای رآکتور اراک حفظ شده است؟
