داستان اول داستان تلاش رضا برای گیرآوردن مبلغ است که به دلیل ناکامی در این راه مجبور به انجام امور خلاف می شود و به همراهی دوست خلافکارش برای دزدی و کیف زنی به خیابان ها و کوچه های شهر می رود، او که اعتقادی به دزدی و کسب این دست درامد ها ندارد با برداشتن پول درون کیف، نامه ای را با این مضمون می نویسد که به دلیل مشکلات مالی و بیماری پسرش مجبور به دزدی شده است و سپس این نامه را درون کیف مسروقه گذاشته و به امید رسیدن کیف به صاحبش آن را به صندوق امانات حرم می سپارد، در اپیزود دوم با فردی روحانی آشنا می شویم که شاید مناسب ترین قسمت فیلم انتخاب حمیدرضا آذرنگ برای ایفای آن نقش به شمار رود، فرد روحانی که پسر جوانش را در راه امر به معروف و نهی از منکر از دست داده برای خلاصی از دست خانواده قاتل که در پی حکم قصاص برای فرزندشان مدام به سراغ او می آیند به همراه همسر صیغه ای سابق خود که به تازگی به عقدش درآمده به مشهد آمده است، اما متوجه می شود که مادر قاتل که زن نسبتاً جوانی است با بازی شقایق فراهانی تا مشهد هم به دنبال او آمده است.
فیلم با محور قرار دادن فرد روحانی در اپیزود دوم فیلم و نیز اخلاقیات و رفتارهای او، نه تنها در جهت رسائل اخلاقی روحانیت حرکتی نکرده است بلکه با باورهای غلط نظیر قصاص و عدم پذیرش دخالت فرزندش در امری که موجب مرگش شده است و نیز به حکم مرجع دینی امر به معروف به حساب نمی آمده و آشکارا دخالتی بی جا بوده است، تلاش می کند تقابل با دین را با ارائه تناقضاتی خود ساخته، در فیلمی دینی به نمایش گذارد.
بازی حمیدرضا آذرنگ نیز در این نقش نتوانسته کمک شایانی به آن و کلیت فیلم کرده و در نهایت خلق این شخصیت در حد کاراکتری مستأصل و بدون عمق باقی می ماند.
در فیلم صحنه ای وجود دارد که دوست رضا که دزد سابقه دار و بی ایمان و اعتقادی است، قرآنی را به خط بریل که از یک دوره گرد به سرقت برده اند بدون هیچ ملاحظه ای به درون سطل زباله شهری می اندازد و سپس رضا آن را برداشته و می بوسد و با گفتن این دیالوگ که: درسته دزدیم ولی با قرآن که مشکلی نداریم! سعی در تصویر کردن اعتقادات درونی پاک رضا دارد. این صحنه از فیلم یکی از بدترین صحنه ها را نسبت به مقدسات و شرع، آن هم در قامت فیلمی دینی یا مذهبی پیاده کرده است. متأسفانه هیأت انتخاب توجه نکرده اند که با تصویر کردن بی حرمتی نسبت به قرآن راه را برای این کار و برای معاندان دین و قرآن و اسلام در سینما باز می کنند.
اپیزود سوم را باید ضعیف ترین قسمت فیلم دانست که با بازی های سطحی و به شدت ضعیف و دم دستی از یک تله فیلم نیز عقب تر ایستاده و با این ضعف در ساختار و تصویر قرار است روایت یک فیلم سینمایی را به پایان برساند.
فیلم که از نیمه آن به نظر می رسد بر اساس هیچ فیلمنامه فکر شده ای بنا نشده است و باری به هرجهت و تنها با تکیه بر مفهومی دینی که قرار است بخشش را تصویر کند پیش رفته در اپیزود سوم شیرازه اش از هم پاشیده و به قدری مشتت و آشفته می شود که به هیچ عنوان نمی توان آن را به سرانجام رساند. بیننده نمی داند از شدت ضعف فیلم و بازی ها و کارگردانی بخندد یا به حال جشنواره مظلوم فجر امسال گریه کند چراکه هیأت انتخاب امسال نشان داده است با پذیرفتن این دست فیلم های مخدوش و به شدت ضعیف و از سویی نپذیرفتن فیلم قابل توجه دیگری در بخش مسابقه، این جشنواره تا به این لحظه بی شک ضعیف ترین دوره حیات خود را سپری می کند.
