به گزارش خبرنگار «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ اوایل اسفند سال گذشته خبری تکان دهنده جو کشور را بهم ریخت، دو نفر در اثر ویروس کرونا در قم جان باختند؛ این اتفاق ناگوار و شوک برانگیز در کوتاه ترین زمان ممکن تمام ساز وکارها و روندهای روزمره زندگی را بهم زد، یکی پس از دیگری سازمان ها، ادارات، مراکز آموزشی، ورزشی و ... تعطیل می شوند و همچنین مهم ترین رویدادهای جهانی نیز به سرعت لغو و به آینده موکول می شدند.
در این میان تشکل های دانشجویی نیز با چالش ها و فرصت های متفاوت و جدیدی رو به رو شدند که در این گزارش به این موارد می پردازیم.
با تعطیلی دانشگاه ها روند فعالیتی تشکل ها در یک بازه کوتاه مدت ناشی از شوک کرونا به صفر رسید و فعالیت ها متوقف شد، ابتدا همه باورها بر این بود که در بدترین شرایط دو ماهه این موضوع به پایان می رسد که این باور بخاطر جدیدبودن این ویروس و اطلاعات کم و ناقص از میزان خطر آن بود.
خروج از شوک
بعد از گذشت از مدت کمی از شیوع ویروس و نیاز بالای دولت به همکاری های مردمی و خودجوش در مبارزه با کرونا و کمک به اقشار آسیب دیده تشکل ها و دانشجویان به خود آمده و شروع به فعالیت کرده که ضدعفونی معابر و اماکن عمومی، تولید ماسک و گان بهداشتی، شرکت بسیار فعال در رزمایش همدلی و مواسات از جمله مهم ترین اقدامات تشکل ها بود.
افزایش سرسام آور لایوهای اینستاگرامی
تشکل ها در فضایی جدید و پیش بینی نشده با کمبود ابزار و شیوه های نو مواجه شدند که مسیری برای ارتباط جمعی با دانشجویان و جامعه برای خود دست و پا کنند، لایو اینستاگرام اما شیوه های متداول بود که با استقبال گسترده دانشجویان و البته فضای جامعه همراه شد ولی صرفا برای برگزاری یک برنامه عمومی، تحلیلی و بدون کنترل خاصی قابل استفاده بود و بعد از مدتی نیز تکراری و غیرقابل تکیه و استفاده شد.
چالش های کرونا برای تشکل های دانشجویی
جذب نیرو
کسانی که در فضای تشکل های دانشجویی فعالیت کردند به خوبی می دانند ارتباط گیری حضوری و نزدیک چقدر در جذی دانشجویان خصوصا نو دانشجویان به تشکل موثر است و شاید مهم ترین شیوه همین ئارتباط چهره به چهره و حضوری باشد. اما به شروع ترم دو کرونایی و شروع ثبت نام دانشجویان جدیدالورود در فضایی کرونایی دانشگاه هیچ خبری از غرفه های جذب، رقابت تشکل ها و شور و شوق روزهای اول وجود ندارد.
تشکل ها با جذب و آموزش نیروهای جدید حیات پیدا می کنند اما در شرایط کنونی خطر عدم جذب نیروی جدید و فارغ التحصیل شدن نیروهای اصلی می توانند بقای تشکل ها را تهدید کند.
برگزاری انتخابات تشکل ها هر ساله در بازه اردیبهشت و مهرماه انتخابات تشکل های دانشجویی با شور و حرارت و رقابت تنگاتگ برگزار می شد، رقابتی که خود نیرو محرکه اعضای شورای مرکزی تشکل ها می شد؛ اما افت محسوس برگزاری و کیفیت برگزاری انتخابات ها به شدت تشکل ها را تهدید می کند.
از طرفی خود تشکل ها بر سر بدست آوردن کرسی شورای فرهنگی دانشگاه به رقابت می پرداختند و بیش ترین رای در صندوق هر تشکل، برابر با حضور آن تشکل در شورای فرهنگی دانشگاه بود؛ حال باید دید دانشگاه ها و وزارت علوم چگونه این کرسی را مدیریت می کنند خصوصا که رقابت سر این کرسی همیشه از چالشی ترین رقابت های تشکل ها بود.
پیشنهاد
پیشنهاد ما در این رابطه این است که معاونت فرهنگی دانشگاه ها با ابلاغ به تشکل ها از هر کدام گزارش عملکرد سال گذشته را دریافت کند و با شاخص های زیر در شورای فرهنگی داوری کرده و تشکل اول را انتخاب و به شورای فرهنگی سال آینده معرفی کند:
1. تعداد برنامه های برگزار شده توسط هر تشکل
2. کیفیت برگزاری برنامه ها از نظر به موقع بودن، خروجی برنامه، بررسی محتوا، شاخص بودن میهمان ها و ...
3. میزان استقبال دانشجویان از برنامه ها با توجه به گزارش عملکرد مصور «عکس و فیلم»
4. بررسی میزان فعالیت در دوران کرونا به صورت جداگانه
5. ابتکار، نوآوروی و به روز بودن در نوع و چگونگی برگزاری برنامه ها
6. بررسی فعالیت نشریات دانشجویی و...
مدیریت شرایط غیرحضوری
بهرحال گویا حداقل تا یک ترم دیگر خبری از بازگشایی دانشگاه ها نیست و تشکل ها برای زنده ماندن و بقا باید به فکر جذب و تقویت نیروهای خود هم از لحاظ عددی و هم از لحاظ کیفی باشند؛ در نتیجه نیاز به نوآوری و ابتکارات جدید به شدت حس می شود.
تشکل های دانشجوی نیاز به یک انقلاب در چگونگی برگزاری برنامه و چگونگی ارتباط گیری دارند، لایو اینستاگرامی، کلاس های مجازی، گروه های مجازی و این دست موارد بعنوان ابزار ارتباط گیری نمی توانند خلا برنامه های سالنی، شور و شوق دانشگاه و حضور دانشجویان در کنار همدیگر را جبران کنند اما با کمی خلاقیت در برنامه ها و استفاده از ابزارها شاید بتوان بخوبی فضا را مدیریت کرد.
فرصت: احیای نشریات دانشجویی
با افزایش حضور مجازی دانشجویان در شبمه های اجتماعی و رونق این فضا اندک اندک از اهمیت نشریات کاغذی کم و کمتر می شد اما فرصت کرونایی می تواند نشریات دانشجویی و اهمیت و تاثیرگذاری آن را احیا کند، نشریات در چنین شرایطی به دلیل اینکه نیلزی به چاپ سیاه و سفید با تعداد اندک مصوب دانشگاه ها نداردند می توانند در طراحی های جذاب تر و با دامنه مخاطب گسترده تری منتشر شوند، به راحتی در اختیار همه قرار گیرند و خلاء عدم ارتباط گیری حضوری را جبران کنند.
فرصت: برابری تشکل ها
تشکل های دانشجویی در شهرستان ها همواره نگران دعوت از میهمانان سرشناس و چهره های مطرح بودند، هزینه رفت و آمد، وسایل نقلیه، راه دور، امکان حضور یا عدم امکان حضور میهمان ها در وقت های مخصوص برنامه های تشکل ها و .. همه و همه دغدغه هایی بود که شهرهای نزدیک به پایتخت کم تر با آن درگیر بودند و چاش بزرگ شهرستان های دور تر بود اما امروزه با مجازس شدن ارتباط هیچ تفاوتی بین تشکل دانشجویی در استان هرمزگان با استان تهران وجود ندارد لذا فرصت برابر می تواند رقابت مجازی جالب تری ایجاد کند.
