به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران» یادداشت از محمدصالح سلطانی؛/// سال ۸۸ که آن فتنه بزرگ بر نظام جمهوری اسلامی تحمیل شد، جبهه متنوعی از مخالفان انقلاب، تحت لوای جنبش سبز سامان گرفتند. آن روزها این گزاره در رسانه‌ها زیاد استفاده می‌شد که «از گوگوش تا سروش» علیه نظام اسلامی متحد شده‌اند و این وسط حتی پس افتاده فرح پهلوی هم با مچ‌بند سبز عکس یادگاری گرفت. دو رأس آن فتنه هیچ وقت از کرده خود پشیمان نشدند؛ اما بودند کسانی که از پسِ حوادثِ بعدی، در اتوبان فتنه، معکوس کشیدند و برگشتند. حالا و ۱۶ سال پس از آن فتنه که منشأ بسیاری از مشکلات ما بود، کشور درگیر یک جنگ تمام عیار شده، با دشمنی بی‌رحم و بی‌حیا. جنگ، صریح است و تعارفات را بی‌اعتبار می‌کند. شاید برای همین است که در روزگار این نبردِ تازه، جبهه‌های جدیدی در حال شکل گرفتن است. عطاءالله مهاجرانی، وزیر فرهنگ دولت خاتمی که سال ۸۸ با قلمش نظام را می‌نواخت مدتی است برای انقلاب در میدان جهاد تبیین ایستاده. یک سر آن مَثَلِ «از گوگوش تا سروش» یعنی عبدالکریم سروش هم با پیام‌های ویدیویی‌اش به رزمندگان مقاوم کشور دلگرمی می‌دهد. مسعود بهنود از دل BBC فارسی بدون لکنت از کیان ایران در این جنگ دفاع می‌کند و نفیسه کوهنورد در گزارش‌های میدانی‌اش، حقیقت قدرت دفاعی ایران را شرح می‌دهد. همه این نام‌ها که تا کمتر از دو دهه پیش وسط یک جبهه ضدایرانی شمشیر می‌زدند امروز اما جای دیگری را برای ایستادن انتخاب کرده‌اند.
صف‌بندی‌های کهنه برای صورت‌بندی روزگار تازه به کار نمی‌آیند. زمانه بر سر جنگ است و جنگ، جبهه خودش را می‌سازد. اینجا فقط یک معیار وجود دارد که نامش «شرافت» است. هرکس شرف دفاع از وطن را در وجود خود حفظ کرده و از تلاطمات عبور داده باشد، دیر یا زود به این جبهه می‌پیوندد. حالا و ۱۶ سال پس از فتنه ۸۸، ما با بسیاری از کسانی که آن روز در سوی مخالف ما ایستاده بودند، هم‌جبهه‌ایم و با برخی از آن‌ها که آن روز کنار ما بودند، زاویه داریم. عصر جدید، نظم جدید می‌خواهد؛ نظمی که در آن رنگ‌های قدیمی مثل اصول‌گرا و اصلاح‌طلب و چپ و راستی دیگر جلوه ندارند. نظم تازه فقط بر پایه رنگ شرافت، جلا می‌گیرد و تمام شُرَفای عالم در این نبرد آخرالزمانی، هم‌جبهه ما هستند. فردای ایران را نه مرزهای سیاسی، بلکه همین تک جبهه جامع و فراگیر خواهد ساخت و «جبهه شرافت» آن‌چنان که در این ایام سپر دفاع از میهن را در دست گرفته، فردا هم اسباب سازندگی ایرانِ پسانبرد را مهیا خواهد کرد. سیمرغ ایران بعد از این نبرد، شکل تازه‌ای خواهد یافت، شکلی که شرافتمندان روزگار آن را معماری خواهند کرد.
