پدیده «دابسمش» و مسئله خلاقیت‌سازی برای جوانان +فیلم

خبرنامه دانشجویان ایران: اگر عصر جدید را عصر زندگی دوگانه بنامیم اغراق نکرده ایم. زندگی دوگانه ای که یک سرش در اجتماع واقی است و سرش دیگر در فضای مجازی. از دلایل این امر میتوان به این نکته اشاره کرد که فرد ماشینی شده عصر مدرنیته در زندگی واقعی خود محدودیت ها و قید  بندهای فراوانی از سوی جامعه بر خود تحمیل شده می بیند. این امر سبب میشود که فرد در جامعه مردن به ماشین تبدیل شده و علیرغم میل خود رفتار خاصی را انجام دهد.

به گزارش خبرنگار فناوری اطلاعات «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ اما ظهور اینترنت و به تبع آن پیدایش شبکه های اجتماعی مجازی در سال های اخیر سبب شده است تا فرد ماشین زده مدرن فرصت پیدا کند تا تمام علایق، امیال، خواست ها، استعدادها و در یک کلام شخصیت رویایی خود را در فضای مجازی خلق کند و فشار های زندگی واقعی را در فضای مجازی تخلیه کند.

اما نکته مهم این است که شبکه های اجتماعی در فضای مجازی فرصت خلاقیت به فرد میدهد و این خلاقیت بی پایان نقطه قوت فضای مجازی است. امکانات جدید هر روزه در این شبکه ها از سویی و عمیق تر شدن حضور افراد چه از نظر دامنه و چه از نظر وسعت از سوی دیگر باعث شده اند تا ما هر از گاهی پدیده ای جدید در این فضا مطرح شود.

یکی از این پدیده ها دابسمش است. دابسمش یعنی به جای آنکه برای تصویر، صدا تولید کنید، برای صدا، تصویر تولید می‌کنید.

تا قبل از سال ۲۰۱۴ انجام این کار توسط افرادی انجام می گرفت که تا حدی از صدا و تصویر سر در میاوردند. اما با ورود اپلیکیشن دابسمش میلیون ها نفر در جهان آن را نصب کردند و دوبلور تصویری شدند.

این دوبلورهای تازه‌کار، ابتدا یک صدای مناسب برای ویدئوی خود انتخاب می‌کنند. صدای فیلم‌های قدیمی، شخصیت‌های کلاه‌قرمزی، دیالوگ‌های ماندگار، مسابقه ثانیه‌ها، گزارش‌های تاریخی فوتبال، تیتراژ جیمبو، کلیپ‌های صوتی که قبلا با بلوتوث دست به دست می‌شد و… خلاصه هیچ چیزی از زیر دستشان در نمی‌رود ، سپس نقش‌های این افراد را خودشان شخصاً بازآفرینی می‌کنند. بعضی از آنها فضاسازی هم انجام می‌دهند، و بعضی دیگر کلیپشان را در فرمت سلفی ِ قبلِ از خوابِ اینستاگرام تهیه می‌کنند.

کلیپ‌های دابسمش ۱۰ ثانیه‌ای هستند و برای اشتراک روی شبکه‌های اجتماعی ساخته می‌شوند. ضمنا کل صداهایی که در دابسمش استفاده می‌شوند را می‌توانید در خود اپلیکیشن با یک جستجوی ساده بر حسب «تگ» پیدا کنید. خودتان هم می‌توانید صدا اضافه کنید.

نمونه ای از یک کلیپ دابسمش

جستجویی ساده در فضای مجازی نشان میدهد که هم طراح و هم مخاطب اصلی این دابسمش ها اکثرا جوانان و دانشجویان هستند. جوانان و دانشجویانی که با خلق ایده هایی نوین هر روز اثر جدیدی را روانه این شبکه ها می‌کنند. البته باید یادآور شد که اخیرا گرایش به استفاده سیاسی و اجتماعی از این پدیده نوین بیشتر شده است و به نظر میرسد دابسمش در حال تبدیل شدن به یک وسیله انتقال پیام سیاسی- اجتماعی است.

اما نکته ای که قابل تامل است، به روز بودن این ایده‌های «غربی» و استقبال جوانان و دانشجویان است؛ مسئله ای که به نظر می رسد متولیان داخلی هنوز در پیچ و خم یافتن راه های جذب جوانان با ابزارهای روز هستند. شاید نمونه عینی این مسئله را در این روزها که به هفته وحدت حوزه و دانشگاه است می توان دید؛ عدم حضور جدی حوزه‌های علمیه در این فضا و عدم خلاقیت در فضای مجازی یا حداقل عدم خروجی یک کار چشمگیر باعث شده است تا «دابسمش‌ها» و اینگونه پدیده‌ها به سرعت جایگزین خوراک اصلی جوان امروز شود.

اگر دابسمش را خلاقیت قشر جوان و دانشجو در کشور بدانیم باید این سوال را مطرح کنیم که متولیان «اسلامی سازی» دانشگاهی چه خلاقیتی در این عرصه‌ها داشته‌اند؟ جوان در دانشگاه هر روز با پدیده ها و مسائل جدیدی روبرو است که هریک بستر خاصی برای جذب او در نظر دارد ولی در این میان هیچ تلاشی برای طراحی بستری جذاب برای این قشر صورت گرفته نشده است. زندگی در فضای مجازی یعنی طراحی دوباره شخصیت فرد از سوی خود. یقینا اگر بستر لازم برای انجام این کار از سوی متولیان و صورت نگیرد ما شاهد تداوم روند شخصیت سازی برای جوانانمان خواهیم بود. امری که گاه با ایجاد موضوعتی چون چالش آب یخ و ... تاسف همگان را برمی انگیزد ولی باعث تلاش گسترده ما برای جبران این خلا نمیشود.